Вие имате прво да ја знаете вистината

Поранешниот директор на ЦИА, се што прави Путин има корени во распадот на СССР: Тој ја гледа Украина како нож во срцето на Русија

Роберт Гејтс, поранешен министер за одбрана на САД за време на мандатите на Џорџ В. Буш и Барак Обама и поранешен директор на ЦИА, за Фајненшл Тајмс го кажа своето гледиште за кризата во Украина и се обиде да објасни што навистина сака Владимир Путин .

„Европа и САД нестрпливо чекаат да видат дали рускиот претседател Владимир Путин навистина ќе издаде наредба за инвазија на Украина. Западните политичари со години се збунети околу тоа што всушност го води Путин. По руската анексија на Крим во 2014 година, тогашниот американски државен секретар Џон Кери се пожали: „Во 21 век едноставно не се однесувате како да е 19 век и не окупирате дел од друга земја“.

Други ја нарекоа агресивната политика на Путин „необјаснива“ и рекоа дека тоа сигурно ќе доведе до немири. Сепак, еве сме на почетокот на 2022 година и чекаме Путин да одлучи. Верувам дека неговите постапки, колку и да беа тажни, се разбирливи. Речиси сè што Путин прави дома и во странство влече корени од распадот на Советскиот Сојуз во 1991 година, кој за него го означи распадот на четиривековната Руска империја и позицијата на Русија како голема сила. Што се однесува до домашната политика, советскиот колапс и последователниот период на „реформа“ доведоа до хаос, беззаконие, сиромаштија и драматично слабеење на централната власт од страна на олигарсите и регионалните власти.

Откако стана претседател во 1999 година, целите на Путин беа едноставни: да го врати и прошири авторитетот на централната влада (да не зборуваме за зајакнување на неговата лична доминација и богатство) и да ја врати Русија на нејзината историска улога како голема сила. Накратко, авторитаризам дома и агресија во странство.

Враќањето на улогата на Русија како голема сила започна со враќање на нејзината историска политика на создавање тампон зона на подредени држави на периферијата – т.н. во блиското странство. Прифаќањето на Путин на оваа стратегија за обезбедување на блиското странство е видливо во неговите акции во Белорусија, Молдавија, Придњестровје, Грузија, ерменско-азербејџанскиот конфликт во 2020 година, Казахстан и, најдраматично, Украина. Путин нема желба повторно да го создаде Советскиот Сојуз – тој не сака да биде одговорен за проблемите на поранешните советски републики. Тоа што го сака Путин е подаништво и овие сега независни држави да застанат на страната на Москва, со која ќе направат сојуз против Западот и демократијата.

Поранешниот американски советник за национална безбедност Збигњев Бжежинскитој истакна дека без Украина Руската империја не може да постои. Путин се плаши од Украина која економски и политички е ориентирана кон Запад со сè поблиски безбедносни односи со САД и другите членки на НАТО – дури и ако не е членка на алијансата. Тој го гледа ова како голем безбедносен ризик и алтернативен економски и политички модел кој најверојатно ќе биде сè попривлечен и за Русите. Сето ова е нож насочен кон срцето на Русија. Според тоа, Путин е изгледа решен да ги преземе сите мерки за кои смета дека се неопходни или да се дестабилизира и собори сегашната западно ориентирана влада на Украина или да се обиде да ја окупира земјата со воена сила. Путиновата реставрација на Русија како голема сила вклучува и значително зајакнување на воените капацитети на земјата, како и водење агресивна надворешна политика, особено на Блискиот Исток и Африка.

Путин ги гледа САД како главен непријател и тој е решен да стори сé што може на Американците да им создаде тензија дома, да ги наруши односите со сојузниците со мешање во нивните внатрешни работи и да ја ослабне позицијата на САД на меѓународен план. Во овие напори, тој најде партнери со заеднички цели кај Кинезите. Поради закржлавената руска економија, демографските предизвици и другите слабости дома, Путин имаше лоши карти – но досега играше доста вешто. Тој добил и голема, ненамерна помош од САД. Домашните поделби на САД и речиси парализираниот Конгрес, повлекувањето на САД од Блискиот исток, шестдецениската улога на глобален лидер и срамното протерување на Америка од Авганистан поттикнаа многу земји да ги заштитат своите интереси и да развијат поблиски економски, политички и безбедносните врски со Русија и Кина.

Проблемот на Путин е што, како што обично се случува со диктаторите, тој премногу се заигра. Неговите агресивни закани за Украина го поттикнаа НАТО и потврдија која е неговата вистинска цел. Неговата заканувачка политика поттикна уште поизразени антируски чувства кај Украинците и ја турнаа земјата подлабоко во прегратката на Западот. Секоја руска воена акција ќе резултира со украински отпор, како и поголемо воено распоредување на НАТО на западната граница на Русија, потенцијално затворање на гасоводот Северен тек 2 и болни економски санкции.

Москва распореди околу 100.000 војници на границите на Украина. И што сега? Путин е во ситуација кога успехот на Русија би се дефинирал или со промена на власта во Киев (со нов наследник близок до Москва) или со воено освојување на земјата. Еден француски дипломат Талејран од 18 век рекол: „Со бајонети можете да правите што сакате освен да седите на нив“. Путин мора да ги искористи тие војници наскоро, или ќе се соочи со понижување ако ги повлече, а притоа нема да постигне ништо освен да ја притисне Украина поблиску до Западот. И во двата случаи се доведе во тешка положба дома и во странство. Соединетите Држави и нивните сојузници мора да направат се што можат за да ги направат неговите проблеми уште поголеми“.

Зачленете се и ќе добивате екслузивни вести од нашиот портал!