Вие имате прво да ја знаете вистината

Армијата на Путин, од целосен распад до модерна сила: Како војната во Грузија ја трасформираше руската војска?

Рускиот заменик-министер за надворешни работи Сергеј Рјабков постојано го повикува Западот да престане да ја вооружува Украина. Во средата, владејачката руска партија Единствена Русија ја повика владата да ги вооружи бунтовниците во источна Украина. Владата се уште не одговорила, а ова е дел од преговарачка стратегија, уште една закана. Со што делумно се потврдува тезата дека Москва е склона да ја зајакне одбраната на бунтовниците, а не да тргна кон отворен напад на Украина. Ако почне, тогаш ќе се види колку е успешна модернизацијата на руската армија.

Кога Владимир Путин дојде на власт, остатоците од Црвената армија, која се повлече од Авганистан една деценија порано, беа во состојба на целосен распад. Деценијата од распадот на Советскиот Сојуз остави тешки рани на општеството, но војската морално и материјално беше на дното. Што делумно го објаснува долгогодишниот отпор на бунтовниците во Чеченија. И тогаш, во 2000 година, следеше трагедијата на подморницата Курск, која потона и кога загинаа 118 морнари. Владимир Путин лично ги посети семејствата на жртвите, тој им се извини. И започна политика на обновување на воената сила на Русија. Што на почетокот беше бавно, но војниците набрзо добија чорапи. Ситуацијата била толку лоша што не добивале чорапи туку ги завиткувале стапалата во некоја ткаенина.


Нападот врз Грузија во 2008 година, колку да делуваше ефикасен за надворешните набљудувачи – грузиската армија беше во полоша состојба од Русија – отвори голем број проблеми, како што е неможноста да се воспостават радио врски и некои службеници за комуникација користеа свои мобилни телефони. Поголем проблем беше неможноста на воздушните и копнените сили да комуницираат што доведе до неколку опасни случаи на пријателски оган.

Руската армија извлече лекции од грузиската интервенција и потоа започна со модернизацијата на армијата.

Веќе се развиени способности за сајбер војна, како што беше потврдено од нападот врз Естонија во 2007 година, кој ја блокираше земјата речиси цел ден. Причината беше одлуката на владата во Талин да го отстрани споменикот на советскиот војник ослободител.

За време на украинската револуција против владеењето на прорускиот претседател Виктор Јанукович, руската армија покажа подготвеност за повеќедимензионална акција, со класични кинетички активности успешно спроведе други сегменти на хибридна војна, сајбер напади, дезинформации, мобилизација на проруските сили за анексија на Крим со референдум, силен дипломатски притисок.

Одлуката отворено да влезе во конфликтот во Сирија во 2015 година беше последниот сигнал дека Русија сака армија која е тренирана во воените конфликти.


Заклучокот на воените експерти е речиси едногласен: од дезинтегрираните остатоци на Црвената армија денес, формирана е модерна, оперативна сила која може да дејствува на повеќе нивоа истовремено. Неспоредливо посилна од украинската армија која е обновена дури од 2014 година. Таа има помалку пари на располагање, а проблем е политичката нестабилност во државата. Руската армија има единствена поддршка од државниот врв. А делува на Арктикот, го отвора Северниот морски пат (гради моќни мразокршачи), се распоредува во Пацификот, спроведува поморски вежби со Иран и Кина, активна е во Африка (иако има приватни платеници од групата Вагнер, но тие се под целосна контрола на Кремљ – кој не им го заборави нивниот тежок пораз во Либија каде Турција ги разби со беспилотни летала).

Впечатлива е брзината на распоредување на руските војници кои отидоа на помош на казахстанската влада, како и во случајот со испраќање набљудувачи по ерменско-азербејџанскиот конфликт. Важен сегмент е формирањето на цврста, професионална, обучена армија од околу 400.000 членови кои ја сочинуваат ударната сила.

Тенковите Т-72Б3, лоцирани во близина на украинската граница, се опремени со ноќни топлински оптички системи и наведувани проектили. На ова мора да се додадат и ракетите Искандер, мобилен оперативно-тактички систем кои можат многу брзо да се преместат во области надвор од дофатот на непријателските офанзивни системи. Кон непријателскиот објект, кој може да биде оддалечен 500 километри, ракетите летаат по одредена траекторија, што го отежнува пресретнувањето. Тие можат да носат конвенционална, но и нуклеарна боева глава со моќност од 50 килотони. Во 2020 година, руското Министерство за одбрана објави дека од 2010 година во својот арсенал вклучиле повеќе од 1.000 нови авиони, вклучувајќи го и најнапредниот авион СУ-35С. Некои од нив се наоѓаат во Белорусија.


Сите цели во Украина се во домет на руските ракети, а воздушната супериорност е несомнена. Воените експерти посочуваат дека модерната опрема е блиску до бунтовничките региони, додека во Белорусија е постара, па заклучуваат дека целта и е само да ја оптегне украинската одбрана и да ги олесни операциите на исток.

„Срам ми е да признаам, но бев изненаден пред неколку години кога ракетите Калибар полетаа од Каспиското Море, погодувајќи цели во Сирија“, изјави генерал Бен Хоџис, поранешен командант на американската војска во Европа. „Тоа беше изненадување за мене, не само способност, едноставно не ни знаев дека се таму“, изјави пензионираниот генерал за „Њујорк тајмс“. Русија ја користеше војната во Сирија како лабораторија за усовршување на тактиката и на вооружувањето и за стекнување борбено искуство на поголем дел од воените единици. Министерот за одбрана Сергеј Шојгу минатиот месец рече дека сите команданти на копнените сили, 92 отсто од пилотите на воздухопловните сили и 62 отсто од морнарицата имале борбено искуство.

Дмитриј Адамски, експерт за меѓународна безбедност на Универзитетот Рајхман во Израел, потврди дека Русија се обидува да се претстави себеси во светот како способна да спроведува операции од големи размери со прецизно оружје со долг дострел и разузнавачки способности за поддршка на акциите. Американскиот генерал Филип М. Бридлав, поранешен командант на НАТО, е импресиониран од способноста на руската војска да учи и да се прилагодува. „Секогаш кога ќе ги видиме во конфликт, тие стануваат подобри“, изјави тој за њујоршкиот дневен весник.

Прашањето за хиперсоничното оружје, кое никогаш не било употребено, останува отворено прашање во градењето на целата слика, но поголем проблем е способноста на руската економија да го издржи притисокот на подолг конфликт. Поради недостаток на иновативен сектор на модерна технологија, руската војска е зависна од набавка на софистицирани делови од Запад.

Зачленете се и ќе добивате екслузивни вести од нашиот портал!