Вие имате прво да ја знаете вистината

Ќерката на Сталин мислеше дека Путин ќе ја киднапира – Јавно го запалила својот советски пасош и ветила дека никогаш нема да се врати во Русија (фото/видео)

Таа никогаш не му простила на својот татко за смртта на нејзината мајка…

Светлана Сталина, позната и како Лана Питерс, ја загуби битката со ракот на дебелото црево на 86-годишна возраст. Таа беше кремирана во 2011 година во нејзината резиденција во Ричленд, Висконсин, САД. Нејзината ќерка Олга ги одбила сите обиди на новинарите да ја добијат нејзината изјава и ја истурила пепелта на нејзината мајка во Тихиот Океан. Нејзината обична смрт не била достојна за многу интересниот живот.

Таа е родена на 28 февруари 1926 година, истата година кога нејзиниот татко за прв пат официјално бил именуван за лидер. Сталин претходно бил оженет со Катарина Сванизде, која ја запознал како револуционерка во своите дваесетти години (почетокот на 20 век), но таа починала во втората година од нивниот брак. Сталин им рекол на познаниците дека “неговите последни топли чувства за човештвото” умреле со неа.

Тој не го сакал синот Јаков од нивниот брак и го оставил да се убие во германско заробеништво.

Вториот брак на Сталин беше со Надежда Алилујева, која беше 23 години помлада. Нејзиниот татко го засолнил Сталин за време на неговото бегство од заробеништво во Сибир. Надежда шифрираше пораки во канцеларијата на Ленин и беше примерен болшевик, одбивајќи накит и шминка. Тие се венчаа во 1919 година, а нивниот брак беше преполн со тензии и расправии. Имаа две деца, Василиј (роден 1921 г.) и Светлана, а го посвоија и синот Артјом.

Надежда постојано се сомневала дека Сталин ја изневерува и ја смета за будала, па по јавна расправија во 1932 година се застрелала. Малата Светлана имала само шест години кога ѝ кажале дека нејзината мајка починала од апендицитис. Светлана беше омиленото дете на Сталин, што го покажуваат бројните зачувани фотографии. Таа беше последната личност што му давала наредби на Сталин. Таа во играта му пишувала дека му “наредува” да ја однесе во театар или во кино, а Сталин само накратко одговарал “Слушам”.

Тоа беше истото лице на Сталин што го измами американскиот амбасадор Џозеф Дејвис во 1930-тите да напише дека “дете со задоволство ќе седне во скутот на Сталин”. Сталин ја нарекуваше “мало врапче“, а таа редовно си играше со неговите соработници, “чичковци” и “вујковци” кои ќе го посетуваат. Таа беше единствената жена на вечерните забави на Сталин.

Черчил, исто така, ја запознал Светлана кога ја посетил Москва во 1942 година, кога наишол на неа како ја поставува масата. Поради неа, стотици илјади девојчиња го добија името Светлана. Нејзиниот однос со нејзиниот татко почнал да се заострува кога станала тинејџерка, што било и време на Втората светска војна. Вистината за самоубиството на нејзината мајка ја дознала на 16 години читајќи го The Illustrated London News. Таа подоцна го опиша овој настан како пресвртница во нејзиниот однос со нејзиниот татко.

Сталин бил незадоволен од изборот на љубовните партнери на неговата ќерка, како и многу други татковци. Тој ја испрати нејзината прва љубов, режисерот со еврејско потекло Алексеј Каплер, во логор во Сибир. Алексеј беше двојно постар од неа, но беше привлечен од нејзиниот тажен изглед. Тие се запознале во 1942 година, пред десетгодишнината од смртта на нејзината мајка. Заедно го гледале филмот на Дизни “Снежана и седумте џуџиња”, а тој и подарил забранет превод на книгата на Хемингвеј “За кого бијат камбаните”.

Завидливиот брат на Светлана, Василиј, му рекол на својот татко дека Алексеј и Светлана имаат сексуални односи, што го налутило Сталин.

Луѓето умираат, а ти спиеш со други”!. Светлана сакаше да студира литература, но Сталин ја принуди да студира историја. За време на студиите се заљубила во студентот Григори Морозов, кој исто така бил Евреин. Сталин како вечен антисемит, одбил дури и да се сретне со него, па и удрил шлаканица на Светлана кога таа побарала дозвола да се омажи.

Шамарот не ја спречи и се омажи за Григори во 1945 година, во голема мера затоа што Сталин беше фокусиран да окупира што е можно поголем дел од Европа. Морозов сакаше да има што повеќе деца, а Светлана сакаше да ги заврши студиите. По тешкото прво раѓање, следеа четири абортуси (три индуцирани и еден спонтан). Тие се разделија во 1947 година и останаа во добри односи, а таа продолжи да го одгледува нивниот заеднички син Јосиф. Светлана предаваше историја на советската литература и работеше како англиски преведувач, следејќи ги желбите на нејзиниот татко.

Нејзиниот татко повторно се вмешал во нејзиниот живот во 1949 година кога го договорил нејзиниот брак со синот на неговиот близок соработник Андреј Жданов, таткото на познатиот ждановизам (политика на распространета културна цензура во Советскиот Сојуз, која траела до Перестројката). Младоженецот Јуриј Жданов изјави дека се жени “без некои посебни чувства”, но надвор од “здрав разум”. Следната година, пред нејзиниот татко лично да го одобри почетокот на Корејската војна, Светлана ја родила Катарина.

Таа успеа да се разведе, фрустрирана што Јури беше целосно незаинтересиран за неа и досаден. По смртта на нејзиниот татко во 1953 година, Светлана се најде во тешка положба. Таа изгуби многу привилегии, но ја наследи советската влада како “нов татко”. Во нејзиниот живот често се мешале партиски функционери. Иако таа повеќе не беше средство за пропаганда, тие ја бранеа од каква било активност што индиректно може да го засрами Советскиот Сојуз.

Следната година, таа случајно налета на Алексеј, кој беше ослободен од логорот по смртта на Сталин. Таа веднаш се обиде да го заведе иако Алексеј беше оженет. Алексеј ја сакаше за љубовница, но таа сакаше да ја остави сопругата. Кога тој не сакаше, таа се соочи со неговата сопруга. Алексеј ја остави сопругата, но раскина и со Светлана. Две години подоцна, Алексеј повторно се ожени, а Хрушчов во познатиот говор ги осуди ексцесите на режимот на Сталин.

Сопругата на Алексеј му предложи да ја повика Светлана и да и понуди емоционална поддршка. Светлана веднаш се обидела да го растури тој брак, па Алексеј трајно го прекинал секој контакт со неа. Во 1963 година, додека се опоравувала од тонзилектомија, таа во болница се запознала со индискиот комунист Брајеш Синг. Тој бил со медицинска виза во Москва, а Светлана ја завел со својата мирољубивост и тоа што не се однесувал поинаку со неа.

Во меѓувреме, Светлана го зела презимето на нејзината мајка Алилујева наместо патронимот Сталин. Тие поминаа еден месец заедно во Сочи на Црното Море. Синг мораше да се врати во Индија, а бирократијата го спречи повторно да ја добие визата. Кога се вратил во Москва, година и пол подоцна, парот решил да се венча. Веќе следниот ден, Светлана беше поканета во поранешната канцеларија на нејзиниот татко, каде што советскиот премиер Алексеј Косигин ѝ прочита книга.

“Хиндусите лошо ги третираат жените“. Бракот би бил срамен и неморален. Синг умрел од респираторни проблеми следната година, а Светлана, по голема упорност, успеала да моли да и дозволат да ја врати неговата пепел во Индија. Тоа беше нејзиното прво патување надвор од Советскиот Сојуз и реши да го искористи максимумот од тоа. Два дена пред нејзиното принудно враќање во Москва, вечерта на 6 март 1967 година, таа се појави во американската амбасада во Делхи.

Кога се претставила како ќерка на Сталин, вработените прашале: “Тој Сталин”? Неверојатно, американските разузнавачи не ни знаеле дека Сталин има ќерка. Откриле дека таа течно зборува англиски, љубезна и очигледно пријатна водителка. Светлана беше многу попромислена отколку што мислеше на почетокот.

Пред да пребегне, таа успеала да го добие пасошот (според правилата се чувале во амбасадите), а како дополнителен додаток кај себе го имала и ракописот од нејзините идни мемоари со наслов “Дваесет писма”. Сите американски дипломатски и разузнавачки ресурси набрзо беа вклучени во анализата на нејзиниот случај, а на помош беше повикан еден од најголемите американски експерти за Русија, поранешниот амбасадор Џорџ Кенан. Таа беше пренесена од Индија со првиот лет, оној за Рим, пред советската амбасада да го забележи нејзиното исчезнување. Неколку дена подоцна, таа испрати писмо до своите деца во кое го напаѓа комунизмот како неуспешна економска и морална идеја.

„Со едната рака сакаме да стигнеме до самата Месечина, а со другата рака копаме компири како пред еден век“, напиша таа.

Нејзиното бегство во САД мораше лично да биде одобрено од американскиот претседател Линдон Џонсон, а кога конечно пристигна во Њујорк од Швајцарија, во април 1967 година, тоа беше вистинска пропагандна победа за Западот.

Ќерката на Сталин пребегна!

Пред толпата собрани новинари и љубопитни луѓе, таа го изрази своето задоволство што е во земјата на слободата. Таа јавно го осуди нејзиниот татко како чудовиште, ја изедначи КГБ со Гестапо и ја осуди советската политика. Знаеше што се очекува од неа и беше подготвена да ја одигра својата улога. Таа јавно го запали својот советски пасош и вети дека никогаш нема да се врати во Русија.

Неколку дена подоцна, на новинарско прашање дали ќе поднесе барање за американско државјанство, таа одговори: “Треба да има љубов пред брак. Ако ја сакам оваа земја, и оваа земја ме сака мене, тогаш бракот ќе биде склучен”.

Во Америка, таа се населила во Принстон, каде што живеел Џорџ Кенан. Тој и помогна да ги објави “Twenty letters to a Friend” во есента 1967 година. Во овие мемоари, преку писма до физичарот Фјодор Волкенштајн, таа ја опишала трагичната историја на своето семејство, нагласувајќи дека нема многу разлики меѓу роднините и жртвите на Сталин. Книгата беше успешна и следеше “Само една година” во 1969 година, посветена на времето пред и по нејзиното бегство.

Од нејзиното пристигнување во Принстон, Олгивана, вдовицата на познатиот американски архитект Френк Лојд Рајт, е заинтересирана за неа. Ќерката на Олгивана од претходниот брак исто така се викала Светлана и загинала во сообраќајна несреќа пред повеќе од дваесет години. Олгивана сметаше дека Светлана е нејзина реинкарнација и се залагаше за брак меѓу неа и вдовецот на нејзината ќерка. Токму Вилијам Весли Питерс, главниот ученик на познатиот архитект Френк Лојд Рајт, бил одговорен за изградбата на познатиот музеј Гугенхајм во Њујорк. Така, Светлана од поранешна принцеза на Сталин стана принцеза на американската архитектура. Таа навистина се заљуби во Весли, но проблемот беше Олгивана. Таа ги покани да живеат во познатиот зимски дом на Рајт, Талисин Вест, Аризона. Олгивана владееше таму како комбинација на диктатор и верски водач, барајќи несомнена послушност и искреност, што таа го оправда со своите мистични вештини.

“Според мене, диктаторот-татко беше ‘понормален’ од оваа жена-диктатор”, напиша подоцна Светлана. Кога Светлана останала бремена, Олгивана побарала абортус бидејќи децата би ја попречувале комуникацијата со мртвите.

Светлана одбила и ја родила Олга во мај 1971 година. Таа мораше да се исели, а Весли ја остави, избирајќи ја лојалноста кон визијата и работата на Рајт наместо неговата нова сопруга и ќерка. Светлана се надеваше дека Весли ќе се врати кај неа, што се покажа како катастрофа. Никогаш не научила да биде финансиски одговорна. Прво била ќерка на диктатор, потоа ќерка на државата, а по пристигнувањето во Америка лесно се збогатувала со приходите од продажбата на своите мемоари. Таа спремно ги подмирила долговите на новиот сопруг, а многу и дала и на Олгивана. Кога бракот се распадна, таа одби да се согласи на развод, а нејзиниот имот продолжи да се топи. Само пет години подоцна таа призна дека е време за развод.

Тогаш веќе беше Лана Питерс, а во 1978 година беше и американски државјанин. Таа се преселила од град во град и се сомневала во искреноста на нејзините пријатели, обвинувајќи ги сите и сè за наводното губење на авторските права на нејзините мемоари (всушност бирократска грешка). Во осумдесеттите, таа ненадејно се преселила во Англија со нејзината ќерка. Олга дознала кој е нејзиниот дедо на 11-годишна возраст, кога локалните папараци ја сретнале на училиште.

Животот во Англија бил прекинат со ненадеен телефонски повик од нејзиниот прв син Јосиф. Таков чин можеше да биде одобрен само од новиот советски лидер Јуриј Андропов, кој сакаше да го подобри јавниот имиџ на Советскиот Сојуз. Светлана почна да размислува да се врати да ги запознае своите внуци. Погазувајќи ги претходните зборови, таа се врати во Москва во 1984 година. Помирувањето со нејзиниот син беше краткотрајно, а набрзо следеше конечното разделување. Нејзината ќерка не сакала ниту да ја види и и испратила писмо во кое и објаснила дека никогаш не може да и прости и дека е згрозена од омразата на Светлана кон Русија.

Советскиот Сојуз се фалеше со нејзиното враќање, но Светлана ја мразеше Москва. Никој не ја сакаше освен државниот врв. Во 1986 година, таа добила дозвола од Горбачов да го напушти Советскиот Сојуз, но еден од неговите колеги пророчки ја предупредил “дека татковината преживеала без тебе, но прашање е дали можеш да преживееш без неа”. Светлана се врати во Америка, но таму никој не се грижеше за неа. Скршила премногу мостови, а се што има да каже е веќе кажано. Веќе во 1992 година, Тајмс спомна дека таа живее научен живот во хостел за изнемоштени лица. Својот последен четврт век го поминала живеејќи на социјална помош во старечки домови.

Таа се посомневала дека неколкуте студенти и новинари кои се обиделе да дојдат до неа се руски агенти, а подоцна се уверила дека Путин сака да ја киднапира или убие. Иако често се обидуваше да се прикаже како жртва на нејзиниот татко, Светлана несомнено ги наследи неговите бездушни линии, како и неговите манипулативни вештини. За време на нејзиното бегство, таа спремно ги оставила зад себе синот и ќерката. Таа ги осуди своите поранешни пријатели во Алијансата и ги опиша во нејзината автобиографија. КГБ лесно ги идентификуваше, ги следеше и им забрани каква било можност за контакт со светот надвор од Русија.

За време на нејзиниот живот во Америка, таа често имала агресивни и параноични испади, кои ги избркале повеќето нејзини пријатели. Таа и самата беше свесна за тоа. Во едно писмо до пријателка напишала како видела стаорец што умира во гаражата и паднала во ненадеен страв.

“Овој стаорец беше нешто многу лошо во мојата душа”. Во 1985 година, списанието Тајм објави извештај во кој таа беше опишана како заканувачки, изолирана, одмаздољубива и насилна, според авторот, “фатално слична на нејзиниот татко”. Во годините пред нејзината смрт, таа признала дека во текот на животот донела многу лоши одлуки, но не била премногу погодена од нив. “Не можеш да жалиш за својата судбина иако жалам што мајка ми не се омажи за столар”.

Зачленете се и ќе добивате екслузивни вести од нашиот портал!