Борислав Боро Радиќ од Вогожа е роден во 1954 година. Дури и кога беше многу мал, за Боро Радиќ се зборуваше како момче од Радиќ Поток, кој сакаше боречки вештини и тренираше многу од нив. Борење, бокс и на крајот заврши како каратист. Се шпекулираше дека тој е многу успешен во секој од овие спортови, но дека неговата љубов кон каратето го привлекува во таа насока. На улиците, се шпекулираше дека покрај боречките вештини, тој беше многу успешен и во атлетска гимнастика, бидејќи во тоа време на нашите простори се викаше боди-билдинг.

По заминувањето на Бора, се зборуваше по улиците на Вогожа и многу често се споменуваше името на Бора Радиќ. Тој беше постојана тема на мангупите од Вогожа. Младата генерација едвај чекаше да се сретне со него. За нив, врз основа на приказните што ги слушнаа за него, тој веќе беше легенда и идол. И тогаш на крајот на седумдесеттите години, најдобриот пријател на Бора, Жеjко Благовзанин Гипсо, најави враќање на Бора во Вогожа. Потоа, во холот на хотелот „Биоково“, Гипсо рече: „Па, Боро Радиќ доаѓа наскоро, тој ќе ја е*е мајка ти кога ќе дојде, па да видиме кој ќе се осмели да му каже“. Иако салата беше скоро преполна со мангупи од Вогожа, кои во тоа време играа разни игри со коцкање, молчеше на провокацијата на Гипсин.

Хуго, иначе исто добро познато момче на босанкото подземје, рече дека во времето пред распадот на СФРЈ, Борисав Радиќ бил исто толку моќен како и Жеjко Ражнатовиќ Аркан. Дозволата на Радиќ да дојде во Вогоска наводно му била потребна дури и на Радован Караџиќ во зенитот на моќта.

Боро бил активно вклучен во војната и како командант на Одредот за интервенции на бригадата Вогожа, учествувал во многу акции за ослободување на населените места Вогожа. Тој лично ја презеде полициската станица во Вогоска кога сè уште не беше познато кому ќе припаѓа општината, го ослободи комплексот Претис и овозможи непречено производство на гранати, што, како што велат многумина, придонесе ВРС да биде толку успешен и благодарение на тоа денес да постои Република Српска.

Боро бил ранет неколку пати, тој секогаш го штител послабиот и држел лекции накриминалците, и покрај бројните финансиски понуди, тој за време на војната одбил да ги напушти Вогожа и Српско Сараево. Тој почина во заседа во автомобил на 19 јули 1992 година, во близина на кафулето „Ранч“ во населбата jубина (општина Вогожа) доцна попладне кога тргна да им помогне на српските војници. Тој беше убиен заедно со уште неколку другари под неразјаснети околности. Постои сомневање дека убиството било нарачано од српска страна.