Најавата дека ако ги поминат/победат своите следни противници во последното коло од квалификациите за Лигата шампионите ќе играат белградска Црвена Звезда и Динамо од Загреб, ги освежи сите сеќавања на Максимир 1990 година. По 31 година ова може да биде прво гостување на Црвена Звезда на Максимир и на Динамо на Маракана.

Поминаа повеќе од 30 години, сите родени и израснати во СФРЈ ја паметат максимирската битка во Загреб, на стадионот на Динамо, како почеток на вистинска војна, но и реквием за заедничка држава осудена на неуспех. Што всушност се случи тој ден на Максимир?

Од хрватска страна, ќе слушнете романтизирани приказни за злобните Срби, просрпската полиција која тој ден тепаше само Хрвати и ги бодреше навивачите на Звезда додека сурово ги расчистуваа сметките со мирните пензионери на соседната трибина.

Од српската страна ќе слушате за злобните Усташи и миротворецот Аркан кој случајно се најде во Загреб и на стадионот на Динамо.

Гестот на Звонимир Бобан, тепањето полицаец беше прогласен за раѓање на нова хрватска држава, не удри Србин, бидејќи на полицаецот на чело не му пишуваше од која националност е, туку полицаецот беше Бошњак кој подоцна му прости на Бобан како во добри латиноамерикански серии.

Српската приказна е исто така сапуница за храбрите навивачи кои ненаоружани пристигнаа во Загреб и му се спротиставија на повампирното усташтво.

Омразата веќе беше посеана и тоа што се случи на Максимир нема врска со фудбалот. Оние со поевтини билети гордо ќе наведат дека Си -Ен -Ен го вклучи натпреварот помеѓу Динамо и Звезда во пет фудбалски натпревари што го сменија светот.

Двете страни, како што се вели, биле расположени за расправија, се било внимателно испланирано, тајните служби ги замешале прстите во составот на тимот на гостите, но ниту домаќинот не бил наивен, тие денови биле регрутирани насилници , така што БББ, во реалноста далеку зад другите навивачки групи на тимовите на големата четворка истрчаа во најсилната постава.

Има многу верзии, гостинските навивачи тврдат дека биле напаѓани со камења од симпатизери на Динамо од соседната трибина, што ги налутило, па го пробиле кордонот и оградата за да се справат со домашните навивачи.

Домашните навивачи ја пробија оградата и се судрија со полицијата, која беше обвинета дека застана на страната на навивачите на Звезда и директно им служеше на интересите на српската хегемонија, како што можеше да се слушне на тие денови на хрватската телевизија.

Откако специјалната полиција го испразни стадионот, БББ ја продолжи конфронтацијата со безбедносните сили на улиците во Загреб, навивачите на Звезда, кои тој ден броеја меѓу две и три илјади, беа изведени од стадионот, некако се качија во воз и се вратија во Белград . Никој не беше убиен, но болните сцени, масовната тепачка, палењето на знамето на државата на умирање практично испрати порака дека некој треба да ги исклучи уредите на кои СФРЈ се одржуваше во живот.

Подоцна, времето додаде патина и романтика на целата приказна, која всушност е само судир на нахушкани хулигани и криминалци инструментализирани како и секогаш од државата.

Се појави информација дека навивачите на Динамо се подготвуваа за оваа лажна војна со помош на новите власти, од друга страна, составот на гостинските навивачи јасно покажува дека ова е конфликт беше планиран и очекуван.

Неколку месеци подоцна, наместо штангли и камења, прозборе оружјето. Дотогаш, Хрватите организираа паравоени формации, ја очистија полицијата, како не би се доведувала нивнатас лојалност во прашање. Започна крвав конфликт, па на Максимир може да се гледа како на генерална проба, односно симулација во строго контролирани услови.

Тоа немаше никаква врска со фудбалот.

Искрено, дали се сеќавате на резултатот?

Не се мачите, не ни започна натпреварот!