Во неделата почина Шаин Мемети. Ова име и презиме може во прв момент нема многу да ви значи, но кога ќе се споменат ќебапчилниците Жељо 1 и Жељо 2 тогаш сè ќе ви стане јасно.

Шаин, кој се пресели на оној свет во неделата, на 79-годишна возраст, заедно со неговиот брат Хасан, беше сопственик на култните сараевски ќебапчилници, неизбежна точка за многумина кои го посетуваа главниот град на Босна и Херцеговина и Башчаршија.

Тие го започнаа својат бизнис уште во 1968 година, како приватни лица во стариот систем, и по долго време отворија друга ќебапчилница во истиот дел од главната чаршија, Кундурџилуку.

На ќебапчилниците им даваа имиња по нивниот омилен фудбалски клуб од Грбавица, Железничар. Откако на млади години од родниот Гостивар се преселиле во градот под Требевиќ, тие не пропуштиле ниту еден натпревар на Жељо.

Така беше се до неодамна, сè додека годините веќе не ги притиснаа.

Во ентериерите на двата дуќани доминираат грбовите на Жељо, фотографии од газдите со фудбалерите, како и со многу познати луѓе кои јаделе од нивната скара, која беше прва лига.

Браќата Мемети не сакаа да се експонираат во јавноста. Во дигиталните архиви денес, и покрај деталното пребарување, тешко дека ќе најдете некое нивно интервју, изјава и слично на која било тема.

Тие живееја за работа и за Жељо, би рекле оние што ги познавале подобро.

Интересно, нивниот главен деловен „противник“ беше поранешниот фудбалер на ФК Сараево Нијаз Ферхатовиќ. Тој е сопственик на „Петица” , исто така култна ќебапчилница.

И локалното население и странците отсекогаш барале одговор каде ќебапите се подобри, сè додека не се заклучи дека најмногу се разликуваат по бојата: во „Петица“ тие се повеќе повеќе бордо, а во Жељо се некако посини. Секако, ова се боите на двата ривалски фудбалски клуба.

Шаин Мемети одамна ја пренесе тајната на рецептот што привлекува стотици илјади луѓе годишно кај помладите генерации од неговото семејство. Легендите вели дека им биле нудени ридови и долини само за да ги откријат состојките што ги прават ќебапите специјални, но дека тие тоа го одбиле.

Ќе звучи патетично, велеше тој, но тајната, како и во секоја работа, е во љубовта кон она што го работите.

Го прашував, како се јадат ќебапи. Моја препорака е да се јаде со прсти, без вилушка и нож. Прибор за јадење е непотребен „посредник“ во јадењето ќебапи и го нема истиот вкус ако така се јаде. Исто така, вистинските ќебапи не се јадат без кромид! И мора да има кајмак. Нашите од Македонија така ги јадат, ми објаснуваше.

Беше легенда на Сараево, а многу го сакаше родниот Гостивар. За жал на следното одење во Сараево ќе нема да пиеме турско кафе со газда Шаин.