Бранко Огњеновиќ (66), попознат како Медени, го обиколи светот со кутлача во раката, а исто така готвеше и за Тито.

Готвењето е уметност. Тоа е предизвик кога секогаш треба да бидете два чекори понапред. Ако повторно се родам, пак би бил готвач. Јас сум најсреќен во кујната. Готвач може да биде само оној кој ги сака луѓето. Нема поголема награда од тоа да се гледаат среќни гости со насмевка, вели тој.

Интересно е што протоколот со Тито и денешниот протокол се многу различни. Тогашниот беше построг. Сè беше познато, се почитуваа роковите. Во Виена, морав да направам рижото три пати. Тие рекоа дека претседателот ќе дојде во тоа време. Меѓутоа, кога рижото беше подготвено, тие ме известија дека ќе доцнат. Потоа правев уште едно рижото, а тие повторно ме известија дека Тито ќе доцни.

Имаше сè. Постојат дегустатори на храна за такви високи функционери. Примероците мора да се чуваат од секое јадење и да се чуваат во фрижидер ако нешто се случи за да можат да се тестираат. Има и луѓе кои доаѓаат во кујната и проверуваат сè. Дегустаторите некогаш пробуваат храна, а понекогаш не. За Тито секогаш пробуваа, а после тоа не забележав – се сеќава тој.

Јасно е дека се беше во договор ако нешто треба да се избегне. Ќе се напише, ќе се договори и ќе одобри менито, се сеќава тој. Бидејќи Тито беше од Загорје, тој обожаваше загорски штрукли.

Тито повеќе сакаше домашни јадења. Јованка беше попребирлива. Моравме да ги напишеме пет или шест менија за таа да избере што сака. На менито секогаш имало риба, месо и дивеч.

Готвачот треба да проба сè, инаку нема место во кујната. Како најдобар ученик, пред да заврши училиште, тој беше на пракса на Бриони кај Тито. Вели дека работел за Тито во загребскиот Интерконтинентал.


Напишете коментар