Самитот Путин-Бајден, кој се одржа минатата недела во Женева, се уште се анализира во светските медиуми. Остана надвор од очите на јавноста, кои од соработниците на Путин беа присутни на таа средба.

Руските медиуми пишуваа за проширена листа на руската делегација, која се состоеше од рускиот министер за надворешни работи Сергеј Лавров, неговиот заменик Сергеј Рјабков, портпаролот Дмитриј Песков и шефот на кабинетот, Дмитриј Козак.

Но, во руската делегација беше началникот на Генералштабот на руските вооружени сили Валериј Васиљевич Герасимов.

Во ovoj момент тоа е најистакната воена фигура во вооружените сили на Руската Федерација, човек кој изврши револуционерни промени во руското воено делување, ја смени стратегијата и доктрината и кого НАТО планерите го третираат како икона на новата студена војна и архитект на заземањето на Крим и колапсот на Исламската држава во Сирија.

Сепак, генералот Герасимов е втората највпечатлива фигура во руската воена мисла по советскиот маршал Соколовски. Герасимов рано сфати дека руската воена мисла треба да се трансформира, особено по краткотрајниот конфликт во Грузија во 2008 година.

Својата визија за прв пат ја претстави во јануари 2013 година на Академијата за воени науки на Руската Федерација. На тоа предавање, Герасимов за прв пат по маршалот Соколовски го престави своето гледиште за методите и формите на изведување борбени операции во современи услови.

Според Герасимов, откако ќе започнат, војните не запираат и продолжуваат според вообичаената матрица, што е потврдено со искуства од конфликтите во Северна Африка, на Блискиот исток и феноменот на Арапската пролет, што покажува дека една држава што функционирала точно како часовник може да се трансформира за неколку месеци во арена на крвава граѓанска војна, жртва на меѓународна интервенција и мигрантска и хуманитарна катастрофа.

Валериј Васиљевич Герасимов е роден на на 8 септември 1955 година во градот Казан, Република Татарстан. Како што може да се открие од неговата скудна биографија, уште како дете го привлекувала воената служба и многу рано одлучува да стане војник. Откриено е и дека неговиот чичко бил директор на една од фабриките за тенкови. На училиште беше забележано дека чита многу и брзо меморира.

Првиот обид да се запише во воено училиште беше неуспешен. По завршувањето на осмото одделение, тој повторно ги доставил документите за упис и бил прифатен во 1971 година, кога му се исполнила желбата. Во 1973 година, тој дипломира со сите почести. Своето образование го продолжил во високото тенковско училиште во неговиот роден град, а по дипломирањето во 1977 година се запишал на Воената академија Малиновски.

Тој брзо го привлече вниманието на наредените бидејќи беше еден од најдобрите кадети. Ја започна својата воена кариера како командант на тенковски вод, а во 1987 година, по дипломирањето на Академијата на Генералштабот, беше испратен во Балтичкиот воен округ, а потоа и во советските сили во Полска.

Распадот на Советскиот сојуз во 1991 година го дочека на Балтикот, каде што беше заменик командант на моторизираниот полк. Наскоро бил префрлен во воената област во Москва. Тој служеше во воената област на Далечниот исток девет години, а во 2005 година беше назначен за началник на Генералниот директорат на вооружените сили. Многумина очекуваа дека неговата воена кариера ќе заврши таму, но тој продолжува со рапидниот подем.

Северниот Кавказ, исто така, зазема важно место во неговата биографија. Учествувал во Првата чеченска војна од 1993-1997 година. Посебно се истакна во постапките против терористите кај Бамут. Тој остана на Кавказ до 2003 година, минувајќи низ двете чеченски војни.

Во 2014 година тој се најде на списокот на санкции на ЕУ поради Украина, а од 2015 година судот во Украина го обвини за повеќе од 10 случаи и го смета за еден од главните воени идеолози и планери на воените операции на истокот на земја. Донесена е и одлука за негово апсење.