Ова е малку позната приказна по завршувањето на НАТО интервенцијата врз тогашната СР Југославија во 1999 година и повлекувањето на тогашната југословенска армија и полиција од Косово и Метохија. Приказна која уште еднаш потврдува кој е најдобриот пријател на човекот. Кој никогаш нема да го предаде и да го остави на цедило.

Се случува во селото Севце на Шар Планина. Тоа е најјужната граница на Србија, а селото е населено со Срби. На 4 април, во 13 часот, по американската воздушна инвазија, неколку стотици војници и нивните официјално обучени кучиња, германски овчари, влегоа во селото.

Почнаа тензии меѓу американските војници и локалното население. Војниците беа вооружени и имаа свои обучени кучиња, а локалното население располагале само со стапови, мотики и нивните шарпланински кучиња.

Шарпланинците им покажале на американските војници и нивните кучиња што е битка и како да се бранат огништето и нивниот дом. Очевидци велат дека е навистина штета што некој не го забележал нападот на храбрите и горди шарпланинци врз американски војници и нивните кучиња. Тоа беше антологиска битка, пренесуват очевидците.

Ниту гумените куршуми на американските војници не можеа да сторат ништо. Шарпланинците напаѓаа, ги гризнале војниците и нивните кучиња, кои на крајот избегале.

Епилогот од тој конфликт бил тројца испокасани американски војници, две нивни кучиња беа онеспособени, а двајца шарпланинци беа тешко ранети од американски гумени куршуми.