Астронаутката Кели Џерарди отворено проговори за својата долгогодишна борба со секундарната неплодност и начините на кои им помага на другите семејства.
Кога ќе помислите на некои од најимпресивните жени во науката, технологијата и инженерството денес, неизбежно ви паѓа на ум името Кели Џерарди . Таа стана 90-тата жена во вселената во 2023 година , по суборбитален лет со „Вирџин Галактик“.
Освен што е директорка на човечките вселенски летови во Меѓународниот институт за астронаутички науки, таа доби и своја кукла Барби. Сепак, многумина кои се соочиле со неплодност или спонтан абортус ја познаваат од социјалните медиуми, каде што со повеќе од милион следбеници таа стана еден од најгласните застапници на оваа тема .
„Споделував толку многу за мојата работа и кариера, а во мојот личен живот имаше огромен проблем за кој не зборував “, рекла таа за нејзината борба со секундарната неплодност.
„Почнав да го споделувам моето искуство затоа што се чувствував нечесно и погрешно да го игнорирам она што беше најважното нешто во мојот живот во тој момент.“
На својот Инстаграм профил, Џерарди објави видеа од негативни тестови за бременост, разговори со нејзината ќерка за ин витро оплодување и сцени од нејзиниот болнички кревет пред процедурата за земање јајце-клетки. Нејзината искрена и директна содржина силно резонираше кај родителите и идните родители, со што ја доби наградата Веби за 2025 година за документирање на нејзината борба со неплодноста.
Искрено за секундарната неплодност
Џерарди ја роди својата ќерка Делта Викторија во 2017 година, но кога се обиде да има второ дете, се соочи со неочекувани предизвици. Борбата за зачнување по претходна нормална бременост се нарекува секундарна неплодност, која сè уште не е добро позната на јавноста.
„Понекогаш недостасува емпатија“, вели Џерарди. „Не мислам дека луѓето секогаш разбираат дека неплодноста, без разлика дали е примарна или секундарна, е искуство кое целосно ве преоптоварува . Тоа е сè уште физичкиот, менталниот, емоционалниот и финансискиот товар на обидот да се основа семејство, месец по месец, и честопати без гаранции.“
Осум години, Џерарди се справувала со последиците од неплодноста, вклучувајќи ги и повторените абортуси, но вели дека била благодарна за семејството што веќе го имала. „ Тагата и благодарноста можат да постојат истовремено “, забележува таа.
И покрај нејзините професионални успеси, Џерарди вели дека „еден од најподмолните аспекти на неплодноста и ин витро оплодувањето е тоа што таа станува главна приказна во вашиот живот, а сè друго паѓа во втор план “. Споделувањето на нејзиното искуство се чувствуваше како природен чекор, а исто така ѝ помогна да се чувствува помалку осамена во нејзината длабока желба да го прошири своето семејство.
Откако проговори, таа забележа колку многу други родители сè уште се двоумеа да зборуваат за тоа низ што поминале, па затоа одлучи да создаде безбеден простор за отворена дискусија. „Статистиката за еден спонтан абортус во четири бремености често се споменува, но се чини дека деталите ги слушаме само од нашите социјални кругови за еден од 4.000 случаи, и обично многу подоцна. Таа тишина создава толку многу непотребен срам и изолација. За мене, споделувањето на моето искуство беше начин да се премости тој јаз“, објаснува таа.
Помагање на други семејства на нивниот пат кон ин витро собирање (IVF)
Кога Џеради почнала да размислува за ин витро фертилизација за да има второ дете, била сигурна дека сака да го прошири своето семејство, но не знаела какви ќе бидат финансиските импликации. „Не мислам дека некој целосно разбира во што се впушта на почетокот, финансиски или емоционално. Јас не разбирав“, признава таа. Брзо сфатила дека не е единствената шокирана од вистинските трошоци.
„ За многу луѓе, пристапот до третман е најголемата пречка. Брзо сфаќате дека постојат семејства кои исто толку силно сакаат деца, кои се подготвени да направат сè што е потребно, но едноставно не можат да го сторат тоа поради трошоците.“ Нејзиното семејство можеше да си дозволи третман, но гледајќи ги другите како донесуваат тешки одлуки или се откажуваат од својот сон за проширување на семејството, таа одлучи да најде начин да им помогне, пишува Родители.
Џеради соработуваше со Фондацијата „Бејби Квест“ за да спонзорира два гранта од 15.000 долари за процедури на ин витро оплодување . „Финансирањето на грантовите преку Фондацијата „Бејби Квест“ беше мој начин да им вратам на опиплив начин на милионите луѓе низ целиот свет кои ми пружија поддршка и чувство на заедништво во некои од моите најтешки времиња и кои ме бодреа по патот“, објаснува таа.
„Не можев да смислам подобар начин да го прославам раѓањето на мојата ќерка отколку да им обезбедам можност и ресурси на другите семејства да се борат за семејството за кое сонуваат“, додава таа.
Моќта на заедништвото
Во август 2025 година, Џерарди објави дека е бремена со своето второ девојче, благодарение на успешен циклус на ин витро оплодување. Таа ја роди својата ќерка на 5 април 2026 година и ја крсти Максин Квин , со прекар Макс Кју, што во астронаутиката значи максимален динамички притисок.
Во објавата за раѓањето на Инстаграм, таа го нарече своето „вселенско бебе“ и напиша дека „ќе ја повтори секоја инјекција и секој момент од осумгодишното патување милион пати, само за да има можност да го доживее овој момент “. Но, таа е свесна за реалноста и знае дека не секоја приказна за неплодност има среќен крај.
„Знаев дека успехот не е загарантиран. Знаев дека не секоја приказна за ин витро оплодување завршува со бременост и не секоја бременост завршува со раѓање на дете. Ова се сценарија со кои сум многу запознаена“, вели таа.
Сепак, тоа не ја спречи да го сподели исходот и секој чекор од нејзиното патување, без оглед на исходот. „Ветив дека ќе ја споделам реалноста каква што е – со добрите и лошите, среќните и срцепарателните моменти.“ За нејзините следбеници, раѓањето на нејзиното второ дете донесе порака на надеж и потсетник дека чудата се можни .
Сепак, заедницата што се собра околу нејзиното искуство не беше таму само за среќниот крај; тие ја поддржуваа дури и кога исходот беше непознат.
„Многу луѓе ми се обратија велејќи дека гледањето како некој се бори да создаде семејство и отворено зборува за тоа, ги прави да се чувствуваат помалку осамени . Тоа ми значи сè, бидејќи неплодноста може да биде неверојатно изолирачко искуство. Ако споделувањето на моето искуство помага да се намали стигмата што ги придружува тие разговори или ако барем едно лице се чувствува видено, тогаш сè вредеше “, заклучува Џерарди.
