Највисокиот економски претставник на рускиот претседател Владимир Путин и раководството на германската крајно десничарска партија Алтернатива за Германија (AfD) започнаа подготовки за состанок следната година на кој ќе се разговара за повторно започнување на испораките на гас за најголемата европска економија, пишува Ројтерс.
Разговорите за состанокот, кој би можел да се одржи уште во март, укажуваат на блиски односи меѓу Москва и AfD, која, иако коалиција од политички ривали ја спречи да дојде на власт, е најпопуларната партија меѓу германските гласачи.
На состанокот ќе присуствуваат Кирил Дмитриев, близок советник на Путин, кој управува со рускиот државен фонд, и копретседателите на АфД, Алис Вајдел и Тино Чрупала.
Пред воведувањето на санкциите поради руската инвазија на Украина во 2022 година, Русија обезбедуваше повеќе од една третина од увозот на сурова нафта во Германија и повеќе од половина од нејзиниот природен гас.
Средбата би се одржала само доколку претходно биде постигнат рамковен мировен договор меѓу Русија и Украина, а организаторите се надеваат дека на неа ќе учествуваат претставници на AfD, Русија и Соединетите Американски Држави. Израел, Обединетите Арапски Емирати и Индија се споменуваат како можни локации за самитот.
Во интервју за Ројтерс во јуни, Вајдел се залагаше за укинување на бојкотот на руската нафта и гас со цел да се зајакне нестабилната економија на Германија.
Дмитриев присуствуваше на состанок во Москва овој месец со американските претставници Стив Виткоф и Џаред Кушнер.
Организаторите се надеваа дека Виткоф и Кушнер ќе присуствуваат и на состанокот за гас, на кој ќе се разгледа повторното отворање на руските цевководи „Северен тек“, изјави еден од изворите.
Висок американски функционер за Ројтерс изјави дека Виткоф и Кушнер не биле информирани за предложениот самит, ниту пак биле поканети на него.
Секое такво собирање би било симболично по природа, бидејќи AfD не е на власт. Сепак, подготовките за состанокот укажуваат на кревкоста на германскиот политички систем, каде што долгогодишното одбивање на етаблираните партии да соработуваат со крајната десница е ставено на тест од изборниот успех на AfD.
