Италијанскиот Сенат во среда даде конечно одобрение за закон со кој се отвора патот за враќање кон нуклеарната енергија, речиси четири децении откако земјата ги напушти нуклеарните централи по катастрофата во Чернобил.
Мерката беше усвоена во горниот дом на парламентот со 81 глас „за“, 51 „против“ и седум „воздржани“. Ова е важен чекор во политиката на премиерката Џорџија Мелони, која го поврзува враќањето на нуклеарната енергија со зајакнување на енергетската безбедност и исполнување на климатските цели.
Законот не дозволува изградба на нови реактори, туку воспоставува правна рамка за нуклеарни технологии од новата генерација.
Владата сега има 12 месеци да подготви регулативи за спроведување што ќе опфаќаат лиценцирање на реакторите, безбедносни стандарди, управување со отпад и критериуми за идните локации.
Со ова, Италија се враќа на тема што гласачите ја отфрлија двапати на референдуми, прво по катастрофата во Чернобил во 1986 година, а потоа и по несреќата во Фукушима во 2011 година.
Министерот за животна средина и енергетска безбедност, Гилберто Пичето Фратин, го опиша гласањето како историски чекор напред и рече: „Нуклеарната енергија не е враќање во минатото. Кога е интегрирана со обновливи извори, таа е победничка технологија што може да обезбеди извонредни резултати за нашата енергетска безбедност.“
Владата не се фокусира на големите реактори од минатото, туку на мали модуларни реактори, таканаречени SMR, и други напредни технологии за кои поддржувачите тврдат дека би можеле да бидат побезбедни, пофлексибилни и побрзи за изградба. Како дополнителен аргумент се споменува растот на побарувачката за електрична енергија поради електрификацијата на домаќинствата, бизнисите и сообраќајот, како и проширувањето на центрите за податоци.
Сепак, пречките се сè уште големи. Италија сè уште нема трајно национално складиште за радиоактивен отпад од својата поранешна нуклеарна програма, а се очекува отпор од локалните заедници кон идните реактори и места за складирање отпад.
Аналитичарите, исто така, предупредуваат на високите трошоци и фактот дека сè уште нема комерцијално докажани големи SMR проекти во Европа. Микеле Гувернатори од ECCO изјави: „Постоењето на регулаторна рамка е позитивно, но исто така јасно ќе го покаже ограничениот интерес на приватните инвеститори за технологии кои или не се конкурентни денес или сè уште не се подготвени, како што се SMR“.
