Одењето е едноставна и достапна форма на физичка активност, а новото истражување сугерира дека одењето подолго и побрзо може да биде поврзано со подолг животен век. Според „Харвард Хелт Паблишинг“, резултатите покажуваат дека и поголемиот број дневни чекори и побрзото темпо на одење може да бидат поврзани со помал ризик од прерана смрт.
Методологија на истражување
Студијата е базирана на податоци собрани од 64.743 возрасни лица во Обединетото Кралство, со просечна возраст од 62 години. Сите учесници носеле уреди за следење на активностите на зглобот во текот на една недела за да го мерат нивниот дневен број на чекори и темпото на одење. Во текот на приближно осумгодишниот период на следење, регистрирани се 1.697 смртни случаи, од кои 502 се должат на кардиоваскуларни заболувања.
За да го утврдат темпото, истражувачите го пресметале просечниот број чекори во минута во текот на 30-те најактивни минути од денот, кои не морале да бидат последователни. Дневниот број на чекори бил поделен во категории: помалку од 5.000, 5.000 до 7.500, 7.500 до 10.000 и повеќе од 10.000 чекори дневно.
Брзината како клучен фактор
Истражувачите ги споредиле групите со референтна група луѓе кои оделе помалку од 5.000 чекори дневно со темпо од 45 чекори во минута. Луѓето кои исто така оделе помалку од 5.000 чекори, но оделе побрзо, имале значително помал ризик од смрт од кардиоваскуларни или други причини.
Нивниот ризик всушност бил сличен на оној кај луѓето кои оделе помеѓу 5.000 и 7.500 чекори дневно, но со побавно темпо.
Чекори за здравје
Најниска стапка на смртност е забележана во групата која одела помеѓу 7.500 и 10.000 чекори дневно. Авторите на студијата наведуваат дека одржувањето брзо темпо од 90 до 100 чекори во минута во текот на 30 минути на ден е одлична цел за долговечност.
Тие истакнуваат дека за луѓето кои имаат пречки како што се недостаток на време или физички ограничувања, флексибилните комбинации на број на чекори и брзина исто така може да бидат добра опција. Истражувањето е објавено онлајн на 8 септември 2026 година, во Британскиот журнал за спортска медицина.
