Дел од генерацијата Z сè повеќе се наклонува кон традиционалните погледи за односот меѓу мажите и жените, а тоа создава проблем за сите оние кои се борат за родова еднаквост.
Според големо глобално истражување спроведено од Ипсос и Глобалниот институт за женско лидерство, дури 33 проценти од мажите од генерацијата Z веруваат дека жената во врска треба да му биде подредена на мажот , односно дека мажот треба да го има последниот збор во важните одлуки.
За споредба , тој процент е значително помал кај постарите генерации.
Со други зборови: нешто се менува – но не во насоката во која многумина би очекувале.
Интересно е што овој тренд не е ист насекаде. Во некои земји, како што се Индонезија и Малезија, ваквите ставови се доминантни, додека во САД и Велика Британија тие се многу помалку изразени. Но, она што е заедничко е дека помладите мажи ги поддржуваат традиционалните родови улоги почесто од постарите мажи .
И тука доаѓаме до контрадикција.
Од една страна, истите испитаници велат дека успешните и остварени жени им се привлечни. Од друга страна, некои од нив веруваат дека жената „не треба да се однесува премногу независно“. Накратко – тие сакаат модерен партнер, но во традиционална рамка .
Темата за машкоста исто така не беше поштедена.
Истражувањата покажуваат дека значителен број млади мажи сè уште веруваат дека одредени однесувања се „немажествени“ – како што се отвореното покажување емоции или активното учество во грижата за децата. Ова укажува дека притисокот од општествените очекувања влијае не само на жените, туку и на мажите.
Директорот за истражување Хиџун Чонг истакнува дека зад овие ставови често стои чувство на несигурност – особено економска. Традиционалната улога на мажот како „хранител на семејството“ станува сè потешко да се постигне, што создава фрустрација и потреба за „враќање на контролата“ кај младите мажи.
Во овој вакуум, просторот е окупиран од онлајн заедници познати како „маносфера“ – дигитален свет во кој се промовираат ригидни и често екстремни ставови за врските и полот. Нивното влијание е дополнително зајакнато од алгоритми и инфлуенсери кои ги туркаат таквите идеи во преден план.
Поранешната австралиска премиерка Џулија Гилард предупредува дека ваквите трендови не се безопасни. Проблемот не е само во очекувањата што им се поставуваат на жените, туку и во фактот што мажите се затвораат во тесни рамки за тоа „како треба да изгледаат и да се однесуваат“.
Во превод: обете страни губат.
Иако постојат позитивни сигнали – како што е поддршката за поголемо учество на жените во политиката – истражувањата покажуваат дека борбата за еднаквост не е завршена. Напротив, таа влегува во нова, посложена фаза.
Бидејќи денешните односи повеќе не се борба помеѓу „традиционалното“ и „модерното“ – туку обид да се најде рамнотежа помеѓу тие два света.
