Сезоната на жетва започна во Полошкиот регион, но очекувањата на земјоделците се целосно разбиени.
Зголемувањето на цената на вештачките ѓубрива и високите трошоци за обработка на земјиштето, соочени со ниската цена по која се купува пченицата оваа година, ги ставија земјоделците во тешка економска положба. Според нив, под овие услови, земјоделството се движи кон нула.
„Не очекувавме толку многу… производството е малку послабо, но цената е исто така многу… многу слаба, згора на тоа. Зборувам за земјоделството. Ѓубривата се по многу високи цени. А јас сум со пченицата. За земјоделството воопшто не работат. Навистина ништо. Тие се под нулата. Пченицата е… цената за прва класа е 11 динари, втората класа е 9 динари, 8 динари. И што можам да направам? 1 илјада килограми, односно како доаѓаат до 150 евра, кога нè чинеа 150 евра по декар. Навистина сме со тие, дури ни слама не ни остана. Што можам да направам.“
Револтот на локалните производители е голем. Тие нагласуваат дека цената од само 10 денари за килограм е понижувачка. За да ја илустрираат кризата, земјоделците прават едноставна споредба со животниот стандард, каде што вредноста на неколку килограми чиста пченица едвај е еднаква на цената на едно кафе.
„Дури и да имав… Цената е 10 денари. Едно кафе, 3 килограми пченица. Без кафе, не јадете леб. Нема каде да одите подолу. Тие знаат. Не даваат субвенции, не ги даваат. Дури и игличките сакаат да видат дали има некакви благослови. Како се снаоѓаат овие места… Јас добро се снаоѓам со овие места. Минус сè. 350 кг по декар. Што добила освен пченица. Што добила е 120… И не доаѓаат во дворот, но ние сме го засадиле. Што ќе правиме, што имаат, нема каде да одат.“
Тешкотиите од оваа сезона директно ги чувствуваат и оние што работат на нива со земјоделска механизација. Фитим Идризи, кој е зад кормилото на комбајнот, вели дека жетвата трае веќе две недели, но сегашната цена не ги покрива ниту основните трошоци за работна сила, како што се гориво и обработка на земјиштето.
„Сезоната трае веќе две недели. Пченката не е завршена, има уште една недела за берба. Има многу благодети, но цената воопшто не нè задоволува. Со 10 денари колку што им останале, воопшто нема сметка. 20 евра за комбајнот, 20 евра за орање, освен за масло, ова, она. Но сега што да правам, полињата мора да се жнеат. Мора да сееме, млади сме, мора да работиме“, рече Фитим Идризи.
И покрај сите плодови што ги обезбеди земјата оваа година, математиката на земјоделците останува во минус. Без поголема поддршка или регулирање на цената на собирање, очајот на терен ризикува да остави многу полиња во овој регион незасадени следната година.
