Нова студија сугерира дека лекарите би можеле да ги подобрат стапките на излекување со промена на терапиите пред туморот да има шанса да се опорави.
Наместо да чекаат ракот да се врати по почетниот третман, истражувачите предлагаат да се премине на друга терапија додека туморот сè уште се намалува, пишува ScienceDaily.
Стратегијата е дизајнирана да се справи со една од најголемите пречки во третманот на рак: отпорност на лекови.
д-р Роберт Нобл, виш предавач на Одделот за математика, Градски универзитет „Сент Џорџ“, Универзитет во Лондон, ја водеше студијата.
„Иако туморите првично може да се намалат за време на терапијата, во многу случаи тие на крајот повторно растат. Овие рецидиви доаѓаат од мал број на клетки на ракот кои стекнале мутации што ги прават клетките отпорни на третман“, додава тој.
Мутациите се промени во генетските инструкции на клетката. Некои се јавуваат случајно, додека клетките на ракот се делат. Ако една од овие промени ѝ овозможи на клетката да преживее лек кој убива други туморски клетки, таа отпорна клетка може да продолжи да се размножува. Со текот на времето, нејзините потомци можат да го обноват туморот.
Според стандардната клиничка пракса, лекарите често продолжуваат да го користат третманот сè додека тестовите не покажат дека ракот повторно почнал да расте. Во тој момент, тие можат да преминат на друг лек или терапија.
Проблемот е што чекањето на видлива рецидив им дава на преживеаните клетки на ракот повеќе време да еволуираат. Додека лекарите воведат друг третман, некои клетки може веќе да носат мутации што ги штитат и од таа терапија.
Наместо да чекаат првиот третман да престане да делува, лекарите би можеле да преминат на втора терапија додека туморот сè уште реагира.
Идејата би можела да биде особено корисна за рак каде што лекарите веќе знаат дека дури и најефикасниот почетен третман честопати не успева поради отпорност.
Раната промена на третманот би можела да го отежни преземањето контрола врз која било резистентна група на клетки на ракот. Секоја нова терапија би создала различен предизвик за туморот, потенцијално ограничувајќи ја неговата способност за адаптација.
„Еволутивните пристапи беа многу успешни во други контексти, како што се борбата против отпорноста на антибиотици или предвидувањето кои вакцини треба да ги користиме во одредена сезона на грип. Постојат сите причини да се претпостави дека слични пристапи треба да функционираат кај туморите“, вели тој.
