Деменцијата е комплексна болест која може да се развие на различни начини кај различни луѓе. Психологот Келин Ли објасни дека, и покрај честата поделба на деменцијата на пет, седум или повеќе фази, во пракса е најкорисно да се размислува за болеста во три главни фази.
Во своето објаснување, таа нагласува дека луѓето и семејствата честопати се заглавуваат на прашањето „во која фаза е лицето“, кога е поважно да се разберат моделите на промени и нивните последици.
„Слушам многу да се зборува за сите овие различни фази… Мислам дека е многу покорисно да се размислува за деменцијата во три фази“, рече таа. Ова се трите главни фази, според психологот.
Блага деменција
Според д-р Ли, благата деменција е најраната фаза каде што лицето сè уште може претежно да функционира во секојдневниот живот, но може да доживее конфузија, проблеми со краткорочната меморија, анксиозност, промени во расположението и тешкотии со концентрацијата и комуникацијата. Тој нагласува дека индивидуалните симптоми сами по себе не се убедливи.
„Можеби си мислите: „Имам многу работи што ми се случуваат, дали тоа значи дека сум во раните фази на деменција?“ Не, не е така“, вели таа, додавајќи дека клучните знаци се „значајни и конзистентни обрасци на однесување“ кои не можат да се објаснат со стрес или привремена состојба, објавува Дејли експрес.
Умерена деменција
Во умерената фаза, симптомите стануваат поизразени и почнуваат сериозно да влијаат на секојдневниот живот. Луѓето може да заборават на неодамнешните настани и делови од нивната лична историја, да имаат посериозни промени во расположението, да имаат тешкотии во социјалните ситуации и да им е потребна помош со основни задачи како што е облекувањето.
Се јавуваат дезориентација, немир, проблеми со спиењето и инконтиненција. „Инконтиненцијата може да стане проблем бидејќи пораките што минуваат низ мозокот и нè предупредуваат дека треба да одиме во тоалет не пристигнуваат доволно брзо“, објасни д-р Ли, истакнувајќи ги и промените во ритамот на спиење.
Тешка деменција
Во тешката фаза на болеста, на лицето обично му е потребна постојана, 24-часовна нега, а предизвиците се големи и за заболениот и за семејството. Постои значително физичко влошување, зголемен ризик од паѓања, проблеми со голтање и комуникација, како и губење на свеста за околината и неодамнешните искуства.
Луѓето често престануваат да ги препознаваат своите најблиски и стануваат посклони кон инфекции. „Тука зборуваме за деменција како терминална состојба; луѓето стануваат многу посклони кон овие работи, кои имаат многу поголем ефект отколку што би имале доколку лицето нема деменција“, заклучи таа.
