Во екот на воздушните напади врз иранската престолнина Техеран, спасувачките служби на терен редовно известуваат за тешките последици од уништувањето на станбените згради и страдањето на цивилите.
Особено емотивно е писменото сведоштво на иранскиот спасител Пурабас, кој го извлече телото на млада бремена жена од урнатините на семејната куќа.
Според извештаите од теренот, воздушниот напад врз станбена област, која според сведоците не била воена цел, се случил околу три часа по полноќ. Откако спасувачките екипи добиле дозвола за пристап до уништената зграда, тие го пронашле телото на жена во раните триесетти години под масивен бетонски столб.
Иранскиот спасител Пурабас детално ја опишал ситуацијата во својот извештај, наведувајќи дека жртвата била свртена кон Кибла, додека рацете цврсто го држеле стомакот, во кој носела тримесечен фетус.
„Го извадив извештајот од ултразвукот од нејзината десна рака. Беше згужван, со кафеави дамки, можеби од солзи, можеби од крв. Во другата рака имаше розова, зашиена плишана играчка од која паѓаше волна“, рече Пурабас, велејќи дека на него пишувало „Назанин“ било името што мајката го замислила за нероденото девојче.
Сцената на цивилни жртви на оваа локација привремено ја запре работата на спасувачките екипи. Пурабас истакна дека ваквите настани ја покажуваат суровоста на конфликтот во кој невооружените граѓани плаќаат највисока цена.
„Клекнав на пепелта од нивната куќа, ја бакнав играчката и го ставив ултразвукот до неа. Боже, тие немаа оружје, не беа војници. Оваа жена само сакаше да ѝ се роди ќерка. Сакаше да ја научи да шие плишани играчки, да се смее и да живее под сино небо, а не под покрив од кој излегува оган“, рече иранскиот спасител.
Откако телото беше пронајдено, теренските работници мораа да продолжат со потрагата поради новите бомби што паѓаа врз градот. Пурабас одлучи да ја задржи пронајдената играчка како потсетник за цивилните жртви и последиците од војната.
„Отидов зад урнатиот ѕид и реков: „Назанин, драга моја. Твојата мајка не те напушти до последниот здив. Дури и кога железо и оган паѓаа од небото, таа ја држеше раката на тебе. Спасителот ќе ја чува твојата играчка во џебот блиску до срцето, сè додека војната не заврши. Сè додека ниедна мајка не мора повторно да шие играчка за своето бебе, знаејќи дека можеби нема да има утре“, завршува сведоштвото на Пурабас.
