Живописниот баварски град Вилсек е домаќин на американските сили од крајот на Втората светска војна и би можел да го понесе товарот од одлуката на американскиот претседател Доналд Трамп да повлече најмалку 5.000 војници од Германија.
Иако деталите за единиците засегнати од наредбата не се потврдени, се очекува да замине Вториот коњички полк „Страјкер“ – единствениот постојан борбен тим на бригадата во Германија стациониран во касарната „Роуз“ во Вилсек.
„Последиците би биле драматични“, рече новиот градоначалник на градот, Торстен Гредлер, кој ја презеде функцијата оваа недела, соочувајќи се со можноста за губење на илјадници работни места во рурална област каде што базата е еден од најголемите работодавци на километри наоколу.
Со текот на годините, рече тој, присуството на базата, со илјадници добро платени работни места за локалните жители и постојан проток на клиенти за локалните бизниси, создаде ситуација на зависност чии ризици сега се чувствуваат.
„Целиот наш град Вилсек во голема мера се потпира на воена обука за својот опстанок – пабови, ресторани, гаражи, супермаркети“, рече тој.
Одлуката за повлекување на трупите дојде во услови на растечки притисок од Вашингтон врз европските земји да ги зголемат трошоците за одбрана и обвинувања дека потпирањето на американските сили им овозможило да ги занемарат сопствените војски.
За време на првиот мандат на Трамп, веќе се зборуваше за повлекување на Вториот коњички полк, борбена формација со големина на бригада изградена околу оклопни возила на тркала „Страјкер“, но плановите беа отфрлени за време на поранешниот претседател Џо Бајден.
„Важно е да се каже дека сè уште не е официјално потврдено дека Страјкерите всушност ќе бидат повлечени. Затоа сè уште не сум се откажал од надежта“, рече Гредлер.
Владата во Берлин, која нагло ги зголеми трошоците за обнова на германската војска по години недоволно инвестирање, изјави дека најавата за повлекување на трупите не е изненадување. Но, покрај економските ефекти, културниот шок од веста би бил длабок за градот чии 6.500 жители се побројни од американскиот персонал и нивните семејства.
„Мала Америка“ во Баварија
Иако бројките се намалија од врвот на Студената војна, кога дури 250.000 американски војници, како и десетици илјади цивилни лица, беа распоредени за да се соочат со Советскиот Сојуз, нивното присуство е трајна реалност за генерации Западногерманци.
До падот на Берлинскиот ѕид во 1989 година, 60 проценти од сите американски прекуокеански бази беа во Германија, со стотици други локации, главно во југозападните градови како Вилсек. Многу од нив беа „мали Америка“ со свои бази, продавници и објекти, но нивното присуство остави длабок белег врз локалните заедници.
„Никогаш не го познавав Вилсек освен што живеев рамо до рамо со Американците“, рече Гредлер. Денес, само околу 35.000 американски војници се останати во Германија, најголемиот американски контингент во Европа. Но, дури и денес, војниците и нивните семејства оставаат видлив белег на Вилсек и околината, јадејќи во ресторани за стек, купувајќи во локалните супермаркети и членувајќи се на локалните спортски и автомобилски клубови.
„Тука сум од 2022 година, значи веќе околу четири години. И нема ништо што не ми се допаѓа во Германија“, рече 31-годишниот кулинарски наредник Роберт Мур, кој живее околу 20 км северно од Вилсек. Тој рече дека луѓето се пријателски расположени и почитувани и дека е „многу, многу безбедно“.
Страв од економска тишина
Многумина во Вилсек рекоа дека ќе има емоционално чувство на загуба ако Американците заминат.
„Кога пристигнаа Страјкерите, се грижевме дека ќе бидат група грубијани, но всушност се многу фини“, рече Албин Меркл (66), пензионер кој изнајмува станови на американски персонал.
„Секогаш сме соработувале добро со Американците“, додаде тој, велејќи дека возовите до блискиот Нирнберг навечер биле полни со помлади војници кои оделе на забава надвор од должност.
Жителката на Вилсек, Џудит Георгиадис (63), која работела во администрацијата на базата 17 години, вели дека животот станал помирен по намалувањето на американските сили по Студената војна.
„Во 1980-тите, животот тука беше брилијантен. Имаше жив ноќен живот, со барови и пабови“, рече таа. Со најновите вести, многумина беа исполнети со вознемиреност. „Луѓето што работат за Американците се исплашени. Има многу грижи.“
„Градската влада требаше одамна да преземе мерки за да се справи со нашата зависност од Американците. Кога си млад, или работиш за Американците или си заминуваш“, рече таа.
Локалните бизниси кои обезбедуваат услуги на базата се исто така изложени.
„Многумина од нас тука, мислам на бизнисмени, ги изградивме нашите бизниси околу 100% американски клиенти“, рече 64-годишниот Роберт Грасик, чија компанија, „Вилсек Милити Ауто Сејлс“, продава автомобили на војници и нивните семејства.
Сепак, за некои постари жители, загриженоста дека американското присуство на крајот ќе заврши не е ништо ново.
„Растејќи тука, можам да кажам дека отсекогаш била тема на разговор: „Тие си заминуваат и се затвораат““, вели 61-годишната Бренда Хачинсон, чии родители биле меѓу многуте мешани парови родени од децении близок контакт.
„Тоа беше тема на разговор дури и кога татко ми беше во војска“, рече таа.
