Секој патнички авион мора да има две таканаречени црни кутии, бидејќи едната ги евидентира техничките податоци од летот, а другата разговорот во пилотската кабина, со оглед на тоа што, и покрај нивното име, тие всушност не се црни.
Црните кутии, всушност, најчесто се портокалови за полесно да се забележат по несреќа, а така се именувани поради нивната „црна“ причина за постоење.
Нивното официјално име не е црна кутија, туку „рекордер“ или „рекордер на лет“.
Според достапните информации, речиси 90 проценти од несреќите можат да се објаснат со помош на црни кутии. Овие уреди, воведени во воздушниот сообраќај од 1960 година, се сместени во многу цврсти и отпорни метални кутии.
Црните кутии евидентираат бројни технички податоци за летот, и лесно е да се утврди што довело до несреќата и, на пример, дронот на кој авион е одговорен за неговото уривање. Црните кутии се наоѓаат во опашката на авионот. Искуството покажа дека тој дел од структурата претрпува најмалку штета во случај на несреќа.
Црната кутија може да издржи пад од голема висина, а тоа е најважното нешто. Поточно, тие можат да издржат сила од 3.600 њутни, како и температура до 1.000 степени Целзиусови.
