Цената за изнајмување на најголемите танкери за сурова нафта, познати како VLCC, достигна рекордни 1,2 милиони долари дневно, бидејќи војната меѓу САД и Иран го нарушува превозот и ги продолжува рутите за превоз на нафта од Блискиот Исток.
Цената на транспортот на нафта со танкери VLCC, кои можат да превезуваат околу два милиони барели, се зголеми повеќе од двојно од крајот на август на рутата помеѓу Блискиот Исток и Кина, според податоците на лондонската бродска компанија „Бремар“.
Конфликтот доведе до недостиг на големи танкери бидејќи бродовите мора да менуваат рути и да патуваат на многу подолги растојанија, објавува „Фајненшл тајмс“ (FT).
Цената на транспортот на нафта од Бразил до Кина се зголеми за околу една третина само во изминатата недела, според Бремар.
Пред почетокот на конфликтот, дневниот изнајмување на танкери VLCC генерално се движеше помеѓу 20.000 и 50.000 долари, додека во февруари, поради веќе постоечкиот недостиг на бродови, цената за транспорт на товар од Персискиот Залив достигна тогаш рекордни 120.000 долари дневно.
Поскапиот транспорт врши притисок врз некои рафинерии, кои го намалуваат производството бидејќи зголемените трошоци за испорака на сурова нафта ја намалуваат нивната профитабилност, иако цените на готовото гориво се исто така многу високи.
Според анализата на агенцијата „Аргус“, трошоците за транспорт сега сочинуваат околу една петтина од вкупните трошоци за испорака на сурова нафта до рафинериите, поради што прекините во поморскиот сообраќај сè повеќе влијаат на конечната цена на нафтата.
На пример, рафинериите во Индија сè повеќе набавуваат нафта од Бразил, Гвајана, Западна Африка и Северното Море.
Ваквите испораки бараат 30 до 40 дена за едрење, што дополнително ги врзува танкерите и ја намалува нивната достапност.
Нафтата моментално се транспортира низ Ормутскиот теснец со помош на околу 60 танкери кои го преземаат товарот и го префрлаат на други бродови во Оманскиот Залив.
Околу 15 проценти од светската флота танкери моментално чека покрај брегот на Оман, проценува бродоброкерската компанија Кларксонс.
Дополнителен проблем е повеќедневното чекање големите танкери да подигнат товар и да префрлат нафта од брод на брод.
Според аналитичарот на банката „Морган Стенли“, Мартин Ратс, супертанкер во такви услови може да помине до десет дена чекајќи товар.
Покрај тоа, трошоците за осигурување на танкери во воена зона нагло се зголемија.
Во некои случаи, осигурувањето од воен ризик достигнува околу 10 проценти од вредноста на бродот, додека во помалку ризичните зони генерално е околу три проценти или помалку, додава FT.
