Научниците открија фосили од водоземец кој живеел исклучиво во морето пред околу 237 милиони години, што претставува прв познат доказ за постоење на водоземец прилагоден на живот во целосно солена вода, пренесува Ројтерс.
Две речиси целосни скелетни структури се пронајдени во кинеската покраина Гуиџоу, а тие припаѓале на видот Gerrothorax maritimus, животно кое живеело во тријасскиот период, долго пред да се појават првите диносауруси.
Овој водоземец бил долг околу 75 сантиметри, имал сплескано тело во облик на диск, широка уста и коскен оклоп што, според истражувачите, му овозможувал да ги издржи условите за живот во солена морска вода.
„Најважното откритие е дека постоел древен водоземец кој постојано живеел во морето“, рече палеобиологот Рјосуке Мотани од Универзитетот во Калифорнија, Дејвис, еден од водачите на истражувањето објавено во списанието „Nature Ecology & Evolution“.
Фосилите се пронајдени во карпи формирани од морски седименти, во близина на остатоците од ихтиосаурусот Гуижуихтиосаурус, морски влекач долг околу седум метри, кој бил еден од главните предатори во морињата во тоа време.
Истражувачите веруваат дека Gerrothorax maritimus живеел на морското дно, каде што го напаѓал пленот со помош на вшмукување вода. Неговата широка уста, облик на черепот и структура на грлото укажуваат дека брзо ја проширил усната празнина, создавајќи пад на притисокот што влечел вода и плен.
„Таа живееше на морското дно“
„Тоа беше животно кое живееше на калливо до калливо-песочно морско дно. Веројатно фаќаше сè што пливаше покрај него, како што се риби, црви, а можеби и цефалоподи“, рече палеонтологот Да-јонг Џијанг од Универзитетот во Пекинг, еден од авторите на студијата.
Како современ пример за животно со слична исхрана и големина, Мотани ја навел ајкулата-домаќинка, односно вид ајкула што живее во близина на морското дно и користи вшмукување за да го лови пленот.
Откритието е особено значајно бидејќи водоземците, вклучувајќи ги жабите, саламандерите и безножните водоземци, најчесто се ограничени на слатководни и копнени живеалишта. Нивната пропустлива кожа овозможува размена на гасови и внесување вода, но во морската средина создава сериозен физиолошки проблем.
Кога водоземец ќе влезе во солена вода, тој губи вода преку кожата поради осмотскиот притисок, што може да доведе до дехидратација. Поради ова, ниеден вид водоземец познат денес не живее целосно во морската средина, иако некои можат да толерираат соленкаста вода, мешавина од свежа и солена вода.
Според истражувачите, Gerrothorax maritimus еволуирал од оклопни слатководни предци, а нивниот коскен оклоп, првично наменет да ги заштити од предатори, можеби стекнал нова функција кога животните го населувале морето.
Научниците го нарекуваат тој процес егзаптација, односно користење на карактеристика што првично еволуирала за една намена за да изврши друга функција.
Според истражувачите, оклопот го ограничувал контактот на пропустливата кожа со солена вода и со тоа го намалувал губитокот на вода. Животното веројатно вдишувало морска вода преку устата, а потоа го отстранувало вишокот сол со помош на жабрите.
Научниците наведуваат дека фосилите од копнени и слатководни животни понекогаш стигнуваат до морето по смртта, но дека во овој случај хемискиот состав на коските укажува дека животното растело и се развивало во морска средина.
„Многу необично и слатко животно на свој начин“, рече Мотани, истакнувајќи дека е особено изненаден од откривањето на водоземец кој делел морска живеалиште со ихтиосауруси.
Истражувачите забележуваат дека денес постојат повеќе од 8.000 видови водоземци, но новото откритие сугерира дека за време на еволуцијата одредени древни групи успеале да ги надминат ограничувањата што ја држеле оваа група животни претежно подалеку од целосно солени морски средини.
