Истражувањата покажуваат дека раскинувањата најчесто се случуваат во три кризни моменти: во текот на првата година поради исчезнување на почетната хемија, помеѓу третата и петтата поради несовпаѓање на целите и околу седмата година поради акумулираното емоционално дистанцирање на партнерите.
Процесот на исклучување ретко се случува преку ноќ; психолошките и социолошките истражувања покажуваат дека кризните моменти во емоционалните врски најчесто се групирани околу специфични пресвртни точки.
Анализирајќи ги моделите во однесувањето на паровите, експертите за релациона психологија издвоија три клучни периоди во кои ризикот од раскинување е највисок.
Прва година: Транзиција од заљубеност во реалност
Истражувањата покажуваат дека огромен број врски завршуваат во првите три до 12 месеци. Во овој период, доаѓа до природен пад на нивото на допамин и окситоцин – хормоните одговорни за почетната еуфорија. Кога почетната хемија ќе исчезне, партнерите се соочуваат со вистинските особини и навики на другата личност.
Прекин во оваа фаза најчесто се јавува поради набљудување на фундаментални недоследности во вредностите, стиловите на комуникација или начинот на живот, кои биле игнорирани на почетокот.
Помеѓу третата и петтата година: Стагнација и тест на заедничките цели
Паровите кои ги надминуваат почетните прилагодувања често влегуваат во критична зона помеѓу третата и петтата година од врската. Во овој период, динамиката на врската се движи од фазата на градење во фазата на одржување, каде што рутините можат да влијаат на губењето на блискоста.
Присуството на „ефектот на навикнување“ води до доведување во прашање на долгорочната одржливост. Раскинувањата во оваа фаза се најчесто резултат на несовпаѓање на животните планови – како што се несогласувања околу бракот, заедничкиот живот, кариерните цели или планирањето на семејството.
Седма година: „Кризата на седмата година“ и емоционалното дистанцирање
Феноменот познат во психологијата како „криза на седмата година“ не е само мит. Податоците од регистарот на бракови и разводи низ целиот свет покажуваат зголемен процент на прекини на бракови во овој период. По седум години, паровите често се соочуваат со акумулирани и нерешени конфликти, прегорување и чувство дека партнерите се развиле во различни насоки.
Раскинувањата не се случуваат нужно поради жестоки расправии, туку поради постепено емоционално одвојување и чувството дека функционираат повеќе како цимери отколку како партнери.
