Во Франција официјално е усвоен закон со кој на терминално болните возрасни им се дава право на асистирано умирање.
По одобрувањето од страна на највисокиот уставен орган, текстот на законот беше објавен во службен весник, со што се придружи на малиот број држави што ја дозволуваат оваа практика.
Законот, популарно познат како закон за „крај на животот“ или „помош при умирање“, намерно избегнувајќи ги термините „асистирано умирање“ или „евтаназија“, ја става Франција рамо до рамо со Холандија, Белгија, Швајцарија и Канада.
Овој декрет, објавен по неколку години жестока дебата, го воспоставува правото на достоинствен крај на животот, но со строго дефинирани услови.
Правото на асистирано умирање ќе биде ограничено на возрасни француски државјани или лица со долгорочен престој во оваа земја, кои страдаат од неизлечиви болести и трпат неподнослива болка.
Постапката налага лекарот прво да ја провери соодветноста на пациентот, по што надлежната комисија прави конечна проценка. Откако ќе добие зелено светло, пациентот мора да почека најмалку два дена за да размисли и повторно да ја потврди својата одлука на денот на постапката.
Важно е да се напомене дека пациентот може да ја повлече согласноста во секое време. Смртоносната супстанца мора да ја администрира самиот пациент, освен ако не е физички неспособен да го стори тоа, во кој случај здравствен работник може да му помогне.
Досега, Франција дозволуваше само пасивна еутаназија – како што е исклучување на апаратот за одржување во живот – и длабока седација пред смртта. Поради ова, многу пациенти кои бараа активни опции за крај на животот беа принудени да патуваат во странство.
Претседателот Емануел Макрон, кој вети таков закон за време на кампањата за реизбор во 2022 година, ја поздрави веста, нагласувајќи дека таа „завршува примерна демократска дебата“.
Сепак, законот предизвика и силни реакции. Фондацијата „Жером Лежун“, која обезбедува доживотна грижа за лица со интелектуална попреченост како што е Дауновиот синдром, изрази негодување, додека други активисти предупредија дека законот претставува „апсолутна опасност за најранливите“. Еутаназијата останува исклучително контроверзна тема во Франција, земја со силна католичка традиција.
Објавувањето на законот следеше по неколку правни оспорувања. Критичарите тврдеа дека минималниот дводневен период за размислување е премногу краток. Уставниот совет на Франција на крајот го потврди законот, но побара појаснување на таканаречената „клаузула за совеста“.
Според новите правила, лекарите, медицинските сестри, па дури и фармацевтите имаат право да одбијат учество во оваа постапка поради приговор на совеста. Исто така, лекарите сега се обврзани да го земат предвид мислењето на законските старатели на пациентите при оценувањето на барањата.
Правото на повикување на совеста ќе важи и за приватните, претежно религиозни здравствени установи, на кои им е дозволено да одбијат да обезбедат таква помош ако таа „очигледно е во спротивност“ со нивната мисија, под услов да постојат други институции во регионот кои можат да ги задоволат потребите на пациентите.
