Поминаа повеќе од три децении откако Пабло Ескобар почина, оставајќи зад себе две деца, Себастијан Марокин и Мануела.
„Чудо е што преживеав за да ја раскажам оваа приказна“, рече неговиот син, кој го промени своето име (порано Хуан Пабло ), за време на интервјуто во јули 2025 година во подкастот „Sit Down with Michael Franzese“, за тоа како бил сведок на насилниот начин на живот на неговиот татко како дете.
Тој продолжи: „Дури и денес го откривам влијанието што го имаше врз мојот дух, мојата душа, мојот ум и моето тело, бидејќи некаде мора да боли .“
Човекот кого медиумите го нарекоа „крал на кокаинот“ доби син и ќерка за време на седумнаесетгодишниот брак со Марија Викторија Енао. Во своите мемоари од 2018 година, „Љубовница Ескобар: Мојот живот со Пабло“ , таа напиша дека забременила со Себастијан само неколку недели откако се венчале, кога имала 15 години.
Живот во опасност
Себастијан е роден во 1977 година во Меделин, Колумбија. Седум години подоцна, двојката доби ќерка, Мануела, која исто така го промени своето име. Децата на Пабло пораснаа во постојана опасност и превирања за време на неговото владеење како шеф на колумбискиот картел Меделин. Себастијан се сеќава дека тие морале да ги држат „очите отворени 24/7“ и дека ретко се чувствувале како вистински дом.
Тој живот заврши во декември 1993 година, кога нарко-босот беше убиен од колумбиската национална полиција.
Каде се децата на Пабло Ескобар денес?
Еве сè што треба да знаете за нивниот живот 33 години по смртта на нивниот татко.
„Растењето како дете на најозлогласениот нарко-бос во светот беше „мешавина од љубов, страв и опасност““, рече Себастијан. Иако Пабло не ги криел своите злосторства од својот син, тој не сакал тој да ги следи неговите стапки, туку го охрабрувал да учи.
„Тој секогаш признаваше дека сум повеќе пацифист отколку гангстер“, објасни Себастијан.
Во есеј од октомври 2017 година за „Fatherly“, Себастијан размислуваше за тоа како улогата на неговиот татко во атентатот врз колумбискиот министер за правда Родриго Лара во 1984 година му го нарушила детството и го принудила неговото семејство да бега. За разлика од тоа како беа прикажани во серијата „Наркос“ на Нетфликс, Ескобарите живееле во „мали и валкани куќи“.
„Дури и кога беше многу темно, тој секогаш беше блиску до нас“, напиша Себастијан. „Ни се јавуваше, ни праќаше писма и снимаше касети за мене и сестра ми раскажувајќи ни приказни.“
Пабло бил отворен со својот син за дрогата
Во својот есеј, Себастијан напишал дека кога имал осум години, неговиот татко разговарал со него за дрогата, објаснувајќи му ја секоја достапна дрога и последиците од нејзиното користење.
„Тој рече: „Одличен човек е оној кој не користи дрога“, се присети Себастијан. „Но, тој знаеше дека сум опкружен со дрога. Сите мои пријатели ги пробаа. Па рече: „Кога ќе те интересира, само јави ми се и ќе ги пробаме заедно“.“
Тој додаде дека во времето на тој разговор, Пабло веќе бил длабоко во бизнисот со кокаин и се занимавал со огромни количини. Сепак, самиот Пабло никогаш не користел дрога, освен марихуана, и никогаш не пробал хероин, знаејќи колку е зависност.
Крајот на империјата
Пабло го посветил своето наследство на својот син во 1991 година. Како тинејџер, Себастијан се обидел да го натера татко му да го напушти животот на криминалец.
„Му реков дека сум уморен од. насилство, уморен од гледањето како моето семејство и пријатели исчезнуваат”, напишал тој во есејот.
,,Едвај преживеав експлозија на автомобил-бомба во 1988 година. Имаше толку многу крв што не можете ни да замислите. Му реков на татко ми дека тој е единствената личност што може да го спречи тоа.“
Во 1991 година, Пабло се појавил како да ги послушал молбите на својот син и се предал на властите. Иако се согласил да отслужи петгодишна казна во луксузен затвор на планина што самиот ја изградил, тој избегал и повторно се нашол во бегство со своето семејство.
Сопругата на Пабло напишала во својата книга дека подоцна ги преселил во безбедна куќа под владина заштита. Тие избегале од Колумбија по неговата смрт во 1993 година. Десет минути пред да умре на покривот, наводно застрелан во увото, тој разговарал со својот син по телефон.
Себастијан верува дека неговиот татко намерно останал на телефон доволно долго за да се лоцира повикот „затоа што сакал да си го одземе животот“.
„Го гледам ова како еден од неговите најголеми дела на љубов, бидејќи изврши самоубиство за да го ослободи своето семејство на крајот од својот живот“, објасни синот.
Животот во Аргентина
По неговата смрт, сопругата на Пабло избегала во Аргентина со своите две деца, каде што сите ги смениле имињата . Себастијан напишал мемоари и станал архитект. Иако со години живеел анонимно, тој се открил пред јавноста во 2009 година со документарецот „Гревовите на мојот татко“. Во него, тој се обидел да се искупи за злосторствата на својот татко извинувајќи им се на семејствата на жртвите.
Тој ја напиша и книгата „Пабло Ескобар: Мојот татко“ во 2014 година, истражувајќи ги противречностите меѓу грижливиот родител што го познавал и насилниот нарко-бос од кого се плашеле милиони луѓе. Денес работи како архитект и индустриски дизајнер во Буенос Аирес. Тој е оженет и има син тинејџер по име Хуан Емил.
Додека Мануела продолжува да живее во целосна анонимност, Себастијан продолжува јавно да зборува за наследството на својот татко. Хулу ги адаптираше неговите мемоари во серијата „Драги дадилки убијци“ , чија премиера беше на 1 април. Серијата се занимава со сложеноста на растењето како син на нарко-бос.
„Овој проект ми даде можност да се запознаам со еден голем човек кој успеа да му го промени животот “, рече ко-креаторот Себастијан Ортега во март 2026 година.
,,Тој помина долг пат. Во многу серии и филмови за неговиот татко, тој не беше прикажан правилно. Беше фер да ја раскаже својата страна од приказната.“
Себастијан продолжува да се залага за мир и против употребата на дрога, балансирајќи ја својата љубов кон својот татко и признавајќи ги ужасните злосторства што ги извршил.
„Не е наша работа да ги осудуваме. Секако, мора да бидеме свесни за тоа што направиле“, рече тој во подкастот.
„Мора да ги знаеме нашите приказни подобро од кој било друг, за никогаш да не ги повториме тие грешки. Но, тоа не спречува никого да го сака сопствениот татко, бидејќи тоа е семејна работа.“
