Ќе нарачаше по неколку шишиња виски за сите, а млеко за себе, како и секогаш. Беше среќен на свој начин, со млеко, фрлајќи чаши…
„Една вечер, кога беше роденден на пријателот на Јоко, дојдовме во Метро. Јоко нарача неколку шишиња виски за сите, а млеко за себе, како и секогаш. Беше среќен на свој начин, со млеко, фрлајќи чаши.“
Кога излеговме од метрото, планиравме да одиме на место кое е отворено подолго. Зедовме 3-4 таксиња и Јоцо им кажа на таксистите каде да одат. Забележавме дека се упатуваме кон Рич. Јоцо седеше со нас во таксито. Неколкумина од нас не сакаа да одат таму, но стигнавме во меѓувреме. Тој беше првиот што излезе со еден пријател и видовме дека нешто се случува“, вака започнува само една од серијата приказни за Јоц Вујичиќ , жесток човек од Бар , како што се вели во Југославија од почетокот на 90-тите , еднаш објавена на популарната Фејсбук страница „Легенди на деведесеттите“.
На крајот на април се навршија 30 години од неговото убиство, кое до ден денес останува нерешено – во ноќта помеѓу 25 и 26 април 1996 година, на Паштровачка Гора во Црна Гора беа убиени Васо Павиќевиќ (32) и Јован Јоца Вујичиќ (22).
Истрагата за убиството на Баран не даде никакви резултати. Никогаш не е утврдено колку луѓе учествувале во таа ликвидација, кои се извршители, налогодавачи…
Се памети по својот препознатлив стил на облекување и носењето бројни златни ланци – популарното кајли – околу вратот . Но, уште еднаш – никогаш не пиел алкохол, секогаш само млеко , со кое бил среќен како со најдоброто виски или тост.
Приказната продолжува вака:
„Слушнавме дека е приватна забава. Јоцо ги праша момците на влезот чија забава е, а тие му одговорија: „ На колена !“ Во истиот момент, крвта му се накали во главата на Јоцо, сакаше да влезе по секоја цена. Секако, на никој од обезбедувањето не му беше дозволено да му се спротивстави, но неговите пријатели го спречија влезот бидејќи имаше неколку девојки присутни и знаеја дека нема да заврши добро, па сите тргнавме понатаму.
Џок беше многу виновен, но не сакаше да создава проблеми за своето друштво, особено затоа што неговиот пријател славеше роденден, а не сакаше ништо да им се случи на девојките“ – пишува на страницата „Легенди на деведесеттите“.
Модниот императив во тоа време беше да се носат тренерки вовлечени во долни панталони или фармерки, златни ланци околу вратот, патики „Ер макс“…
Не случајно Јоко го нарече својот бар Бриндизи
Бенедето Адријано Стано и Јован Јоцо Вујичиќ беа фотографирани на отворањето на кафулето на Јоцо „Бриндизи“ во деведесеттите години: Стано и неговите други италијански пријатели припаѓале на мафијата Сакра Корона Унита – Света обединета круна (организација која го контролирала регионот на Јужна Италија, поточно Апулија, т.е. областа на градовите Бриндизи, Лече и Таранто).
Во тоа време, тие живееле и воделе бизнис на црногорскиот брег, особено во Бар, каде што се поврзувале со локални „карамболисти“, а најблизок до нив бил Јоцо Вујичиќ. Тој дури станал и нивен придружен член, а Ѓуро Црнојевиќ сведочел (на суд) за сето ова, објави ФБ страницата „Легенди на деведесеттите“.
– Ја поставував сателитската антена кај Бенедето Адријано Стан, кога во еден момент се качи на покривот и ми рече: „Кога ќе завршиш, долу кај мене. Дојдоа некои луѓе од Италија и треба да преведуваш бидејќи еден од твоите сонародници ќе биде таму.“
– Се симнав долу и го видов Јоц. Го познав по видување. Носеше килограм злато околу вратот и шеташе низ градот со два пиштола. Седнавме и ставија карти и ножеви на масата. Потоа ми рекоа да му го преведам на Јоц следново: „Кажи му дека треба да склучиме крвен пакт и дека јас ќе се погрижам за него потоа.“
– Откако го преведов, почнаа со некаков ритуал, кажаа некои реченици. Изгледаше како некоја бајка во која зборуваат за витез, двобој во кој се сечат меѓусебно, се делат со мечеви. Не разбрав ништо, буквално го преведов она што го кажуваа. Во тој момент, Адријано рече: „Сега пушти го преводот, кажи му дека сега сме браќа.“
На местото на ликвидацијата повеќе од 60 чаури
Телата на двајцата Баранови, изрешетани со десетици истрели, беа пронајдени кон крајот на април 1996 година во паркиран „Опел Кадет“. За време на истрагата беа пронајдени повеќе од 60 чаури, од три различни калибри. Речиси сите истрели што ги погодиле завршиле во главите на Павиќевиќ и Вујичиќ.
Истражителите претпоставиле дека џелатите знаеле дека Павиќевиќ и Вујичиќ носат панцири, па затоа ги застрелале во главата.
Единствената можност што ја исклучиле инспекторите е дека мотивот за двојното убиство на Паштровача Гора бил грабеж – злато, пари и други вредни предмети биле оставени недопрени во автомобилот на Павиќевиќ. Неговиот празен пиштол бил пронајден во футролата.
