Најголемиот глечер во светот се топи многу побрзо отколку што предвидуваа научниците, а новите истражувања покажуваат дека влијанието на тоа топење врз глобалното зголемување на нивото на морето може да биде двојно поголемо од претходно проценетото.
Најголемиот глечер во светот се топи многу побрзо отколку што предвидуваа научниците, а новите истражувања покажуваат дека влијанието на тоа топење врз глобалното зголемување на нивото на морето може да биде двојно поголемо од претходно проценетото.
Како што пишува CNN, научниците сега, по новите сознанија, развија попрецизен модел што ги опишува процесите под мразот.
Имено, како што објави Индекс, глечерот „Твејтс“ кој се наоѓа во западниот дел на Антарктикот е клучна непозната во прогнозите за покачување на нивото на морето.
Поради катастрофалните последици што би ги предизвикало неговото уривање, го добил прекарот „глечер на судниот ден“.
Глечерот е со големина на Флорида и се наоѓа на едно од најнепристапните места на Земјата. Сепак, се намалува со децении, а неговото топење веќе предизвикува околу четири проценти од глобалното зголемување на нивото на морето.
Во случај на целосно уривање, „Твејтс“ содржи доволно вода за да го покачи нивото на морето за повеќе од 60 сантиметри сам по себе.
Бидејќи делува и како природна брана што го држи големиот антарктички леден покрив, неговото исчезнување на крајот би можело да доведе до зголемување на нивото на морето од приближно три метри.
Таквото сценарио би имало катастрофални последици за крајбрежните заедници низ целиот свет, од Мајами до Манила.
Клучната улога на зоната за прицврстување
Научниците кои ги проучуваат глечерите од Универзитетот во Калифорнија и Лабораторијата за млазен погон (JPL) на НАСА развија нов модел за кој велат дека подобро ја одразува вистинската состојба под овој леден џин.
Брзото повлекување на Твејтс е поттикнато од процеси на неговата „сидрова линија“, точката во која мразот се одвојува од морското дно и почнува да плови.
Претходните модели генерално сметаа дека таа линија е фиксна и стабилна.
Сателитските податоци сега откриваат дека „линијата за сидро“ всушност не е линија, туку „зона за сидро“ широка неколку километри. Во оваа зона, морската вода постојано тече во и надвор со плимата и осеката.
Тој процес, познат како „плимско пумпање“, го крева и спушта дебелиот слој мраз. Ова, пак, овозможува релативно топлата океанска вода да навлезе „длабоко под ледените плочи и да предизвика силно топење“.
Последиците би можеле да бидат потценети
Кога научниците ги прилагодија моделите за да го вклучат концептот на зона на сидро, открија дека Твејтс би можеле да придонесат за зголемување на нивото на морето за до три сантиметри до 2100 година.
Тоа е двојно повеќе од претходните проценки, дури и без понатамошно глобално затоплување, според студија објавена во списанието „Nature Communications“.
Понатаму се вели дека земјата под „Твејтс“ е наклонета кон внатрешноста на континентот, што значи дека топењето изложува сè поголем дел од мразот на топла вода.
Ситуацијата е донекаде стабилизирана од два подводни гребени кои го забавуваат протокот на мраз во океанот.
Сепак, студијата покажа дека процесите во зоната на сидро го забрзуваат одвојувањето на мразот од поголемиот гребен „Мужино“.
Сега веќе постои 60 проценти шанса мразот целосно да се откине до крајот на векот, по што глечерот би можел нагло да се повлече.
Добиените резултати потоа покажаа поголем ризик од крајбрежни поплави во наредните децении, што е поголемо од очекуваното.
