Дијабетесот тип 2, кој зафаќа околу 38 милиони Американци, сè повеќе се дијагностицира кај помладите возрасни лица. Без соодветен третман, ваквите пациенти се соочуваат со децении зголемен ризик од компликации како што се срцеви заболувања и откажување на бубрезите.
Нова студија, објавена на 1 октомври во списанието „The Lancet Regional Health – Americas“, испитува дали комбинацијата од интензивно слабеење и структурирано вежбање може да доведе до ремисија на дијабетес тип 2 кој бил дијагностициран во рана фаза, пишува CNN.
За подобро да ги разбере резултатите и што тие значат, CNN разговараше со својот здравствен експерт, д-р Леана Вен. Д-р Вен е лекарка во одделот за итни случаи и вонреден клинички професор на Универзитетот „Џорџ Вашингтон“.
Зошто дијабетесот е посебен проблем кај помладите луѓе?
Дијабетесот тип 2 дијагностициран пред 45-годишна возраст има тенденција да напредува побрзо од дијабетесот тип 2 дијагностициран подоцна во животот. Болеста напредува побрзо и носи поголем ризик од компликации. Лице дијагностицирано на 30-годишна возраст може да живее со дијабетес со децении, за кое време високиот шеќер во крвта ги оштетува крвните садови, нервите, бубрезите и очите.
Помладите возрасни лица со дијабетес тип 2, исто така, имаат зголемен ризик од кардиоваскуларни заболувања и прерана смрт. Претходните студии покажаа дека значителното губење на тежината може да го доведе дијабетесот тип 2 во ремисија, но повеќето од нив се фокусираа на постарите возрасни лица. Во оваа студија, истражувачите сакаа да видат дали овој пристап би функционирал и кај помлади пациенти, кај кои болеста може да биде поагресивна.
Тимот, исто така, сакал да тестира дали додавањето на надгледувани вежби со тренинг за сила може да ја зачува мускулната маса за време на брзо губење на тежината.
Што откри истражувањето?
Во студијата учествувале 96 возрасни лица со прекумерна тежина на возраст од 18 до 45 години, кај кои во последните шест години им бил дијагностициран дијабетес тип 2. Учесниците биле случајно распределени во две групи. Едната група била подложена на интензивна програма за исхрана и вежбање, додека другата група продолжила со вообичаената медицинска нега.
По шест месеци, 54% од учесниците во првата група постигнале ремисија на дијабетес, во споредба со само 4% од оние во контролната група. Ремисијата била дефинирана како ниво на хемоглобин A1c под 6,5%, прагот за дијагноза на дијабетес, и без земање лекови за намалување на гликозата најмалку три месеци.
Учесниците во првата група, исто така, значително ги намалија телесните масти, губејќи околу 7,5 кг повеќе од оние на вообичаена нега. Тие, исто така, ја подобрија својата кардиореспираторна кондиција, што се гледа во пониските отчукувања на срцето во мирување и подобриот капацитет за вежбање.
Програмата беше исклучително структурирана. Во текот на првите 12 недели, првата група беше на контролирана диета од 800 до 900 калории дневно, со постепено воведување на редовни оброци. Од третата недела, беа додадени тренинзи што комбинираа аеробни активности и тренинг за сила.
Секој што сака да ги повтори овие резултати мора да разбере колку интензивна била програмата. Ограничувањето на калории било строго, а тренинзите напорни, при што само 40% од учесниците ги исполнувале сите критериуми на програмата. Студијата била спроведена во специјализирани центри со постојана експертска поддршка, па затоа не е познато дали слични резултати би можеле да се постигнат во секојдневната клиничка пракса, каде што луѓето често немаат пристап до такви ресурси.
Што можат да прават пациентите?
Првиот чекор е да разговарате со вашиот лекар за тоа дали ремисијата е реална цел и кој пристап би бил безбеден. Важно е да се напомене дека нискокалоричната диета во оваа студија не треба да се следи без многу строг медицински надзор. Луѓето кои земаат инсулин или лекови како што се сулфонилуреи можат да доживеат опасно ниско ниво на шеќер во крвта ако премногу брзо го намалат внесот на храна.
Лекарите можеби ќе треба да ги прилагодат дозите на овие и други лекови. Помалку рестриктивен пристап сепак може да донесе значителни подобрувања. Во соработка со нутриционист, можете да работите на поздрава исхрана, на пример, со намалување на внесот на шеќерни пијалоци и рафинирани јаглехидрати и давање приоритет на зеленчук и храна богата со растителни влакна и протеини.
Во однос на физичката активност, се препорачуваат 150 минути аеробни вежби со умерен интензитет неделно, заедно со тренинг за сила најмалку двапати неделно што ги таргетира главните мускулни групи. Ваквите промени можат да го забават напредувањето на дијабетесот и да спречат компликации, дури и ако не доведат до целосна ремисија.
Зошто е важен тренингот за сила?
Мускулите играат клучна улога во регулирањето на шеќерот во крвта. По оброкот, инсулинот помага гликозата да се пренесе од крвотокот во мускулните клетки, каде што може да се користи за енергија или да се складира. Кај луѓе со дијабетес тип 2, овој процес е помалку ефикасен поради инсулинската резистенција. Вежбањето им помага на мускулите да ја апсорбираат гликозата и ја подобрува нивната чувствителност на инсулин, што доведува до подобра контрола на шеќерот во крвта.
Редовниот тренинг за сила има уште една важна придобивка бидејќи помага во зачувувањето на мускулите за време на губење на тежината. Кога луѓето губат значителна тежина, тие имаат тенденција да губат и маснотии и мускули. Губењето на мускулната маса може да биде особено проблематично за луѓето со дијабетес тип 2, кои веќе се изложени на зголемен ризик од губење на мускулна маса. Зачувувањето на мускулите помага во одржувањето на физичката сила и метаболичкото здравје.
Во оваа студија, учесниците во првата група изгубија значителни количини на масти без значително поголема загуба на мускулна маса во споредба со контролната група. Интересно е што тие исто така ја подобрија силата на стисокот на раката за околу 8%, што укажува дека нивните мускули станале посилни и покрај губењето на тежината. Овие резултати ја поддржуваат препораката за вклучување тренинг за сила покрај аеробните вежби, особено за брзо губење на тежината.
Кои се ограничувањата на студијата?
Прво, ова беше релативно мала студија, а учесниците беа исклучиво помлади возрасни лица со прекумерна тежина и ново дијагностициран дијабетес. Истражувачите ги исклучија луѓето на инсулинска терапија и оние со одредени компликации, како што се кардиоваскуларни заболувања.
Затоа, не можеме да претпоставиме дека истите стапки на ремисија би важеле за постари лица, оние кои живеат со дијабетес со децении или оние кои имаат напредна болест.
Второ, студијата спореди комбинирана програма за исхрана и вежбање со вообичаената нега, но немаше контролна група која следеше само диета без вежбање под надзор. Затоа, не е можно точно да се утврди колку дополнителна корист имаше вежбањето и дали слични стапки на ремисија би се постигнале само со диета.
Учесниците во првата група, исто така, добија значително поголемо внимание од здравствените работници, што можеби влијаело и на резултатите.
Конечно, истражувачите ги следеле учесниците само шест месеци. Ремисијата измерена во овој период не значи дека дијабетесот е трајно излечен. Шеќерот во крвта може повторно да се покачи, особено ако лицето повторно добие тежина. Потребни се долгорочни студии за да се утврди колку учесници можат да одржат ремисија во текот на неколку години.
