Ахмед Тиби, лидерот на партијата Таал, кој беше избран за заменик-претседател на израелскиот парламент (Кнесет), е член на парламентот од 1999 година. Тој е доктор по образование, бил советник на Јасер Арафат и често е цел на израелската влада и крајната десница поради неговите ставови.
Тиби ги опиша изборите за Ал Џезира како победа над крајната десница, која ја предводеше или беше дел од израелската влада во последните години.
Тој рече дека Ликуд на премиерот Бенјамин Нетанјаху и министерот за национална безбедност Итамар Бен-Гвир се обиделе да го спречат неговиот избор, но не успеале.
Роден е на 19 декември 1958 година, во градот Таибе, во семејство кое било раселено од Јафа за време на Накбата во 1948 година. Студирал медицина и дипломирал со највисоки почести на Еврејскиот универзитет во Ерусалим во 1983 година, но политичкиот активизам наскоро ја засени неговата медицинска кариера.
Во 1984 година, тој се сретнал со лидерот на Палестинската ослободителна организација (ПЛО), Јасер Арафат, во Тунис, и покрај тоа што израелскиот закон во тоа време ја означувал ПЛО како терористичка организација. По неговото враќање, бил испрашуван од израелската полиција, но никогаш не бил формално обвинет.
Тој беше политички советник на Арафат од 1993 до 1999 година. На самитот на реката Вај во американската држава Мериленд во 1998 година, тој беше портпарол на палестинската делегација.
Нетанјаху тогаш беше во својот прв мандат како премиер. На самитот, Израел се согласи да ги повлече силите од делови од окупираниот Западен Брег, а Палестинската самоуправа се согласи да преземе построги мерки против вооружените фракции на палестинското движење на отпорот. Израел, како и другите договори со Палестинците, брзо го напушти и овој.
Тиби ја основа партијата Таал во 1996 година и првпат беше избран во Кнесетот во 1999 година. Тој се опишува себеси како „арапски Палестинец со израелско државјанство“.
Се залага за решение со две држави и право на враќање на палестинските бегалци. Ја оспорува дефиницијата на Израел како еврејска држава, ја нарекува држава на апартхејд и повикува на држава за сите нејзини граѓани.
Поради неговите ставови и активизам на терен, тој постојано беше цел на израелската влада и насилните екстремно десничарски активисти.
На почетокот на Втората интифада, во септември 2000 година, неговата десна рака беше скршена додека се соочуваше со Ариел Шарон при неговото влегување во комплексот на џамијата Ал-Акса. Шарон стана премиер следната година.
Израел му го одзеде парламентарниот имунитет во 2002 година, откако влезе во бегалскиот камп Џенин за време на воена офанзива и се соочи со војниците.
Тој е познат и по своите штрајкувачки протести во парламентот. Во 2016 година, тој го рецитираше повикот за молитва во салата на Кнесетот, во знак на протест против законот со кој се забрануваат звучниците во Ерусалим и окупираната палестинска територија.
