Истражувачите на Руската академија на науките пронајдоа „траги од потонат град“ под езерото Исик-Кул во Киргистан.
Огромното солено езеро има максимална длабочина од 668 метри, што го прави осмо најдлабоко езеро во светот, но остатоците се пронајдени доста плитки. Тие вклучуваат остатоци од средновековни гробишта, големи керамички садови и делови од изгорена тулена зграда. Се смета дека градот имал муслимански молитвени објекти, училишта, бањи, а можеби дури и мелница за жито за производство на леб.
Водачот на експедицијата Валериј Колченко, истражувач во Националната академија на науките на Киргистанската Република, рече дека тоа било „важна“ трговска населба. Сепак, во 15 век таа била изгубена во ужасна трагедија, „споредлива по размер со катастрофата во Помпеја“.
„Местото што го проучуваме било град или голем трговски центар“, рече Колченко.
Езерото Исик-Кул е долго речиси 182 километри и широко нешто помалку од 60 километри, а од вселената изгледа како прекрасна сина празнина. Нема познат излез, иако некои експерти тврдат дека е поврзано со локална река преку канал длабоко под земја.
Опкружен со драматичните планини Тјаншан, драматично се издигнал уште од античко и средновековно време, поради што урнатините сега се под вода.
Како што објавува „Херитиџ дејли“, ископувањата се одвивале во поплавениот комплекс Тору-Ајгир на северозапад од езерото, важна точка на древен трговски пат. Археолозите истражувале четири подводни зони на многу мали длабочини од еден до четири метри во близина на брегот на езерото. Во првата, тие откриле бројни структури од печени тули, вклучувајќи една што содржела воденички камен, огромен кружен камен што се користи за дробење и мелење жито, како и срушени подводни камени структури и дрвени греди.
Истражувачите веруваат дека откриле траги од јавна зграда која можеби служела како џамија, бања, училиште или медреса.
Три други зони, исто така, открија докази за рани гробишта, муслиманска некропола од 13 век и тркалезни и правоаголни структури направени од калливи тули. Пронајдени се и гробови во кои се зачувани знаци на традиционални исламски ритуали, со скелети свртени кон север со лицата свртени кон Кибла, која муслиманите ја вртат во молитва.
Според Руското географско друштво, кое го финансираше проектот, „сето ова потврдува дека тука навистина постоел антички град“.
Примероците веќе се испратени на анализа и датирање со забрзана масена спектрометрија, високо прецизен метод што може да ја одреди староста на органските материјали.
Оваа изгубена населба во Тор-Аџгир била „град или голема трговска агломерација“ на еден од важните делови од Патот на свилата, историската мрежа што ги поврзувала Европа и Азија.
Активен од вториот век п.н.е. до средината на 15 век, Патот на свилата ја олеснил размената на свила, зачини, скапоцени метали и идеи помеѓу Кина и Медитеранот и одиграл клучна улога во ширењето на индустријата, уметноста и религијата.
Сепак, градот на езерото Исик-Кул бил уништен од страшен земјотрес на почетокот на 15 век, што предизвикало пропаѓање на населбата, тврди Колченко.
„Според нашата проценка, во времето на катастрофата, жителите веќе ја напуштиле населбата. По катастрофалниот земјотрес, населението во регионот драстично се променило, а богатата средновековна цивилизација на населбата престанала да постои“, рече тој.
По пропаѓањето на цивилизацијата, номадските луѓе го зазедоа нејзиното место и денес брегот на езерото е преполн со мали села. Земјиштето што тоне кон морското дно не е невообичаено. Велика Британија е опкружена и со поранешни острови и крајбрежни градови кои сега се потопени, многу од нив во „диви“ временски услови.
Еден од нив е Равенсер Од, средновековен островски град во огромниот естуар Хамбер, кој е опишан како „Јоркширска Атлантида“. Се верува дека приказната за Атлантида првпат ја раскажал грчкиот филозоф Платон пред 2.300 години, но некои сè уште тврдат дека таа всушност постоела.
