Воспитувањето на децата и како тоа влијае на тоа какви луѓе ќе бидеме кога ќе пораснеме, но и каков однос ќе имаме со нашите родители – дали ќе им бидеме лути или благодарни за сè што направиле за нас.
Начинот на кој родителите ги воспитуваат своите деца може да остави трага врз нивната врска долго откако ќе пораснат. Оние кои се чувствувале запоставени, критикувани или недоволно поддржани во детството може да развијат огорченост кон своите родители, што подоцна се одразува на нивната комуникација .
Понекогаш ваквите чувства се појавуваат дури и во обични разговори, преку коментари што изразуваат фрустрација или создаваат дистанца. Луѓето кои длабоко ги мразат своите родители за начинот на кој ги воспитале, честопати ги користат следните фрази.
„Јас не би го направилa тоа на тој начин“
Возрасните деца кои им се навредуваат на своите родители за нивните одлуки додека растат, честопати можат да ги поправат, дури и за мали работи. Со нагласување дека би направиле нешто поинаку, тие всушност можат да изразат недоверба кон одлуките на своите родители и незадоволство од начинот на кој самите биле воспитани, пишува YourTango.
„Никогаш не слушаш“
Чувството дека некој е сослушан може да биде важно за чувството на прифаќање и блискост. Ако некој не се чувствувал сослушан или забележан додека растел, оваа фрустрација може да продолжи и во зрелоста и да се манифестира преку поплаки дека родителот повеќе не го слуша.
„Зафатен сум“
Некои возрасни се обидуваат да го ограничат времето што го поминуваат со своите родители бидејќи ги сметаат средбите за непријатни спомени или емоции од детството. Затоа, тие може да одговорат на предлозите за дружење велејќи дека се зафатени, со што ќе ја избегнат средбата без отворен конфликт или директно отфрлање од своите родители.
„Не сакам да зборувам за тоа“
Ако родителот не бил сигурен извор на емоционална поддршка во детството, довербата може да не се развие подоцна. Како резултат на тоа, возрасно дете можеби нема нужно да се обрати кај него кога има проблем, па дури и обидите на родителите да понудат поддршка може да наидат на одбивање да разговараат.
„Не знаеш ништо за мојот живот“
Кога возрасно дете ја ограничува комуникацијата со своите родители, на крајот може да знае многу малку за нивните врски, работа и проблеми. Ако потоа се обидат да понудат совет, детето може да одговори тврдејќи дека не знае ништо за својот живот, иако оваа дистанца е делумно резултат на долгорочниот недостаток на комуникација.
