Суптилните знаци на депресија често се присутни долго пред состојбата да стане сериозна и да се развие во длабока емоционална криза. Потиснувањето на сопствените потреби, намалувањето на личната вредност и долготрајната внатрешна исцрпеност можат да останат незабележани со години.
Дури подоцна станува јасно колку тие рани знаци можеле да предупредат за период на тешка депресија и можеби да спречат долго закрепнување и губење на важни животни години, пишува YourTango.
Веќе немаш мислење за ништо
Понекогаш е нормално да немате цврсти мислења за тоа што да правите или каде да одите, но ако тоа стане правило, а не исклучок, може да биде еден од суптилните знаци на депресија. Самиот збор депресија потекнува од латинскиот термин што значи „потиснување“.
Да се потиснуваш себеси значи да не се изразуваш себеси, да го задушуваш сопствениот израз. Главната причина за ова е стравот од отфрлање. Можеби се плашиме дека нашите мислења нема да им се допаднат на другите, па затоа длабоко во себе одлучуваме дека е најдобро да молчиме.
Студија од 2024 година, објавена во Australian & New Zealand Journal of Psychology, откри дека самопотиснувањето е поврзано со депресија независно од културата и полот, и дека секое од нив се зголемува со текот на времето. Колку повеќе се воздржувате, толку потешко им е на луѓето околу вас да ве запознаат.
Станува поудобно да не се изрази мислење отколку да се ризикува несогласување, бидејќи конфликтот е непријатен. Но, цената на избегнувањето на конфликтот е потиснување на сопственото јас во врските, поради што другата личност навистина не нè познава. Потоа се претвораме во личност која вели: „Сакам мојот сопруг да ме разбере“, не сфаќајќи дека не може да нè разбере ако не се изразиме.
Не ти е гајле за она што некогаш ти било важно
Да се каже „Не ми е гајле“ е слично на тоа да немаме мислење, освен што се однесува на потиснување на изразот на нашето внатрешно јас. Понекогаш навистина немаме преференции, но кога ги имаме, а сепак велиме „Не ми е гајле“, лажеме за нашите чувства.
Со тоа, велиме дека не сме важни и дека она што го сакаме не е важно. Можеби го правиме ова за да бидеме поприлагодливи, но избегнувањето на надворешен конфликт создава внатрешен. Бидејќи ни е грижа, но не го изразуваме тоа.
Кога „Не ми е гајле“ престанува да биде вистина и станува вообичаен одговор, обично се случува нешто подлабоко. Според клиничкиот социјален работник Карел Фрунд, луѓето што доживуваат депресија честопати целосно го губат контактот со својот внатрешен глас, опишувајќи го како „јазот помеѓу она што ви го кажуваат вашето тело и чувства и она што вашиот свесен ум е подготвен да го чуе“.
Веќе не знаеш што навистина сакаш
Оваа изјава можеби звучи вистинито, но честопати е само уште една лага. Недостатокот на јасност во врска со нашите сопствени желби произлегува од нашата неспособност да ги изразиме нашите мисли и чувства, или кон другите или кон себеси. Внатрешниот конфликт околу тоа што сакаме започнува рано во детството, кога нè учат да правиме разлика помеѓу „добри“ и „лоши“ луѓе.
Некои од нашите желби може да ги предизвикаат верувањата што сме ги усвоиле за тоа што значи да се биде добар, па затоа ги потиснуваме толку длабоко што повеќе не ги слушаме, од страв дека другите ќе мислат дека сме „лоши“.
Студија на Стенфорд Медицина од 2023 година покажа дека приближно 27 проценти од луѓето со депресија имале намалена активност во областите на мозокот одговорни за избирање цели, планирање и донесување одлуки.
Кога мозочните кола за планирање се замолчени, желбите можат да изгледаат недостижни. Мислиме дека не знаеме што сакаме, но тивките шепотења на нашите срца се закопани под толку многу слоеви на самокритика што повеќе не ги слушаме, а камоли да ги изразуваме.
Сè почнува да ти изгледа бесмислено
Чувството дека немаме цел е уште еден суптилен знак на самопотиснување. Без силни мислења, силни емоции и силни желби, почнуваме да веруваме дека не ја знаеме нашата цел во светот. Се чини нејасно, но јасноста е тука – толку е потисната од депресијата што не можеме ниту да ја видиме ниту да ја почувствуваме.
Секој од нас има силна причина зошто е на овој свет. Ако знаете дека сте тука со причина, но не знаете која е таа причина, не го остварувате вашиот целосен потенцијал, а продолжувањето на тој образец може да ве доведе до подлабок очај.
Истражувачите кои интервјуирале депресивни адолесценти откриле дека многумина го опишале токму ова чувство, користејќи термини како „правење работи механички“ или „автопилот“, како да ги гледаат сопствените животи од далеку.
Комуникацијата е клучна за квалитетот на животот. Отворената комуникација со другите е важна, но комуникацијата со себеси е подеднакво важна. Кога не ги изразуваме целосно нашите мисли, емоции и желби, сме депресивни. Невозможно е да се изразуваме и потиснуваме во исто време.
