Последниот германски император, позлатена порцеланска вазна и генерал кој доживеал срцев удар во розова здолниште – аферата Ојленбург ја потресе Германската империја до темели и го отвори патот за падот на монархијата.
Украсен со позлатена игуана и букет овошје на кој беше украсен ананас, раскошниот дел од квир историјата беше продаден на 24 април за 300.000 евра во берлинската филијала на германската аукциска куќа „Лемперц“.
Се вели дека порцеланската вазна, висока нешто повеќе од 116 сантиметри, е направена како подарок од кајзерот Вилхелм II, последниот германски император, на неговиот пријател, принцот Филип цу Ојленбург-Хертефелд.
Малку позната денес, врската меѓу царот и принцот беше во фокусот на цел скандал, познат како Аферата Ојленбург, за која германскиот историчар Норман Домаер вели дека ја потресла цела Европа и го променила јавното мислење за германската монархија.
Вилхелм II се искачил на германскиот престол во 1888 година. Како цар, тој бил познат како несигурен, неодлучен и непредвидлив водач, опседнат со сопствениот јавен имиџ и со текот на времето станувал сè поавторитативен.
Критика за „курва“ блискост со германскиот император
Цу Ојленбург бил дипломат кој брзо се искачил во професијата и станал најважниот вонпарламентарен советник на царот.
Често организирал ловни и уметнички собири за тесен круг пријатели во замокот Либенберг, северно од Берлин. Како што подоцна ќе се открие на дворот, членовите на тој круг го нарекувале Ојленбург Фили или Филин, а царот Вилхелм Либхен (драг или мила).
„Исто така, стана јасно дека тие негувале еден вид култ на неоромантично машко пријателство, а нивната преписка била исполнета со навидум хомоеротски изрази на пријателство“, пишува историчарот Роберт Бичи во книгата „Геј Берлин: Место на раѓање на модерен идентитет“.
Кругот на пријатели на Либенберг бил презрен од многу критичари на царот, кои ги прикажувале како подлизурковци кои ја злоупотребувале својата блискост со царот за да влијаат врз политиката.
Меѓу овие критичари беше и влијателниот берлински новинар Максимилијан Харден, страствен германски националист. Тој беше убеден дека германската закана со војна против Франција за време на Првата мароканска криза (1905-1906) беше отфрлена како блеф бидејќи Французите добиле информации што му протекле на францускиот амбасадор на ловечка забава во Либенберг.
Скандалозен заговор за соборување на монархијата
„Харден веруваше дека треба да се направат промени и беше доста циничен бидејќи веруваше дека неговата единствена опција како новинар и издавач е да ги скандализира овие луѓе со цел нивно пропаѓање“, рече Домаер, автор на „Скандалот Ојленбург: Политичка културна историја на (германската) империја“.
На 17 ноември 1906 година, Харден објавил текст насловен „Auftakt (Вовед или почеток)“, во кој ја обвинил околината на царот дека преде нишки од невидливи извори, нишки што ѝ го отежнуваат дишењето на Германската империја.
Тој особено го издвои Ојленбург како корумпирано влијание.
„Тие не сонуваат за свет во пламен, тие веќе се доволно топли“, напиша Харден во својот широко читан и влијателен неделник „Die Zukunft (Иднината)“.
„Жешко“ тогаш беше вообичаен сленг термин за хомосексуалност.
Ојленбург наскоро го напуштил Берлин за Швајцарија, наводно од здравствени причини. Сепак, не можел долго да остане отсутен и се вратил во Берлин во 1907 година, што го вознемирило Харден.
Следеа низа воени и јавни судења кои привлекоа светско внимание и доведоа до скандал споредлив со судењето против Оскар Вајлд во 1895 година во Англија за „груба непристојност“, односно неговата љубовна врска со лордот Алфред Даглас, како и аферата Драјфус која започна во 1894 година и стана симбол на неправда и антисемитизам во Франција.
Сексуалноста на генералот како тема на дискусија во судницата
„Навистина е фасцинантно колку скандалот го подели германското општество. Можете да видите како Германската империја, која однадвор изгледаше толку помпезно и раскошно, беше слаба и нестабилна одвнатре, со големи разлики меѓу север и југ, исток и запад. Скандалот целосно ги разоткри овие поделби“, изјави Домаер за Дојче веле (DW).
Едно од најсензационалните судења во аферата го вклучуваше генералот Куно фон Молтке, кој на крајот поднесе оставка од функцијата градски командант задолжен за безбедноста во Берлин и го тужеше Харден за клевета.
Скандалозен заговор за соборување на монархијата
„Харден веруваше дека треба да се направат промени и беше доста циничен бидејќи веруваше дека неговата единствена опција како новинар и издавач е да ги скандализира овие луѓе со цел нивно пропаѓање“, рече Домаер, автор на „Скандалот Ојленбург: Политичка културна историја на (германската) империја“.
На 17 ноември 1906 година, Харден објавил текст насловен „Auftakt (Вовед или почеток)“, во кој ја обвинил околината на царот дека преде нишки од невидливи извори, нишки што ѝ го отежнуваат дишењето на Германската империја.
Тој особено го издвои Ојленбург како корумпирано влијание.
„Тие не сонуваат за свет во пламен, тие веќе се доволно топли“, напиша Харден во својот широко читан и влијателен неделник „Die Zukunft (Иднината)“.
„Жешко“ тогаш беше вообичаен сленг термин за хомосексуалност.
Ојленбург наскоро го напуштил Берлин за Швајцарија, наводно од здравствени причини. Сепак, не можел долго да остане отсутен и се вратил во Берлин во 1907 година, што го вознемирило Харден.
Следеа низа воени и јавни судења кои привлекоа светско внимание и доведоа до скандал споредлив со судењето против Оскар Вајлд во 1895 година во Англија за „груба непристојност“, односно неговата љубовна врска со лордот Алфред Даглас, како и аферата Драјфус која започна во 1894 година и стана симбол на неправда и антисемитизам во Франција.
Сексуалноста на генералот како тема на дискусија во судницата
„Навистина е фасцинантно колку скандалот го подели германското општество. Можете да видите како Германската империја, која однадвор изгледаше толку помпезно и раскошно, беше слаба и нестабилна одвнатре, со големи разлики меѓу север и југ, исток и запад. Скандалот целосно ги разоткри овие поделби“, изјави Домаер за Дојче веле (DW).
Едно од најсензационалните судења во аферата го вклучуваше генералот Куно фон Молтке, кој на крајот поднесе оставка од функцијата градски командант задолжен за безбедноста во Берлин и го тужеше Харден за клевета.
Харден тврдеше пред судот во Берлин дека фон Молтке, кој наводно бил познат како Туту во кругот на Либенберг, сакал да носи руменило и впечатливи костими, како што се кимона и долги здолништа, дома.
За време на судењето, поранешната сопруга на фон Молтке, Лили фон Елбе, сензационално го обвини неуспехот на нивниот брак за неговата блиска врска со Ојленбург и тврдеше дека тој одбил да дели кревет со неа.
Харден го довел сексологот Магнус Хиршфелд на суд за да го даде своето експертско мислење за сексуалноста на фон Молтке. Во 1897 година, Хиршфелд го основал Научно-хуманитарниот комитет во Берлин, првата организација за права на хомосексуалците во светот.
Врз основа на неговите набљудувања во судницата, Харден заклучил дека фон Молтке имал женствена страна и покажувал „несвесна хомосексуалност“. Харден подоцна бил ослободен од обвиненијата за клевета.
Теориите на Хиршфелд за родот и сексуалноста, кои допреа до пошироката јавност преку судењето, беа револуционерни за своето време. Тој веруваше дека сексуалната ориентација е вродена, природна биолошка особина, а не животен избор, болест или криминал.
„На некој начин, тоа е рана верзија на концептот „така роден“, како што подоцна го застапуваа разни движења за еманципација“, рече историчарот Фредерик Доктор од Европскиот универзитет во Фленсбург.
Важен дел од квир историјата
Долго пред својот расцут за време на Вајмарската Република, Берлин веќе стекнал репутација како европска престолнина на забавата со жива квир сцена.
Во време кога сексуалните односи меѓу мажи беа криминализирани според член 175 од германскиот Кривичен законик, градот дури имаше и специјална полициска единица, не за спречување на хомосексуални дејствија, туку за заштита на високите општествени класи од можни уценувачи.
Според Докторот, аферата Ојленбург имала несакани последици за берлинската геј сцена.
„На крајот, тоа доведе до поголем степен на хомофобија, широко распространета идеја за „дегенерација“, дефиниција на хомосексуалците како феминизирани мажи и дискусии за заострување на ставот 175, што нацистите го спроведоа децении подоцна, во 1935 година, и на крајот слободата на квир мажите да ја живеат својата сексуалност“, изјави Докторот за ДВ.
Хомосексуалноста почна да се поврзува со недостаток на патриотизам, па дури и со предавство. „Њујоркер Штатс-Цајтунг“, важен глас на Германците во Америка, дури препорача „мала војна“ во 1908 година за да се ослободи Германија од хомосексуалноста.
Како мрачен наговест за нацистичка Германија, печатот објави и антисемитски напади врз Харден, неговиот адвокат Макс Бернштајн и Хиршфелд.
„Не можеме да дозволиме овој Германец [фон Молтке] да биде клеветен од Евреите“, напиша германскиот весник „Ди Штатсбиргерцајтунг“.
Скандалот со розовата здолниште и нервниот слом на царот
Скандалот на крајот го уништи угледот на Ојленбург, а тој подоцна беше предмет на тужба за клевета поднесена од новинарот Харден.
За време на тоа судење, еден постар рибар и еден ситен криминалец сведочеле дека имале сексуални односи со принцот во младоста. Откако тој се онесвестил на суд во 1909 година, дворските лекари редовно го прогласувале за премногу слаб за да се соочи со судење. Неговите пријатели го избегнувале сè до неговата смрт во 1921 година.
Кругот на пријатели од Либенберг продолжил да се собира околу царот Вилхелм II, кој никогаш не бил далеку од скандал.
За време на ловечка вечера во дворецот Донауешинген во 1908 година, прускиот генерал Дитрих Граф фон Хилзен-Хезелер, началник на царскиот штаб, починал ненадејно од срцев удар додека танцувал валцер. Според некои извори, тој носел балска тоалета и шапка украсена со паунови пердуви, според други, розова долна облека и круна од рози.
Овој настан го доведе царот, кој веќе беше под притисок откако објави многу недипломатски коментари за Британците, до нервен слом.
На крајот бил потиснат од војската за време на Првата светска војна и абдицирал во 1918 година. Последниот германски цар починал во егзил во Холандија во 1941 година, пишува ДВ.
