„Амазон веб сервисис“ планира да изгради еден од најголемите центри за податоци за вештачка интелигенција во САД, но проектот покренува големи загрижености за неговото влијание врз животната средина.
Поради вонредните потреби за енергија, електраната што ќе го снабдува овој центар би можела да испушта до 33 милиони тони јаглерод диоксид годишно.
„Амазон“ ја потврди својата инвестиција во нова електрана на гас во округот Пекос, Тексас, која ќе го напојува големиот центар за податоци на компанијата за развој и употреба на вештачка интелигенција.
Се очекува електраната да има капацитет до 7,65 гигавати и да се состои од 35 турбини. Според проценките, овие турбини би можеле да испуштаат околу 33 милиони тони CO₂ годишно. Доколку овие предвидувања се остварат, објектот би станал најголемиот поединечен извор на емисии на јаглерод диоксид во Соединетите Американски Држави.
Обемот на емисиите е особено голем: 33 милиони тони CO₂ годишно се споредливи со годишните емисии на цели земји како што се Швајцарија, Ирска или Бугарија.
Проектот доаѓа во време кога големите технолошки компании инвестираат милијарди долари за проширување на инфраструктурата потребна за вештачка интелигенција. Напредните модели на вештачка интелигенција и центрите за податоци што ги поддржуваат бараат постојано зголемување на количините на енергија, зголемувајќи го притисокот врз електричните мрежи и енергетските ресурси.
Сепак, проширувањето на инфраструктурата на „Амазон“ создава контраст со ветувањето на компанијата да постигне нето нулта емисија на јаглерод до 2040 година.
„Светот денес изгледа поинаку отколку кога ја ко-основавме нашата заложба за климата“, изјави портпаролката на „Амазон“, Маргарет Калахан, за „ Њујорк тајмс“.
Загриженоста за влијанието на компанијата врз животната средина не е ограничена само на проектот во Тексас. „Амазон“ забележа значително зголемување на вкупните емисии, додека потрошувачката на електрична енергија на ниво на целата компанија се очекува да се зголеми за 34 проценти до 2025 година.
Зголемувањето на побарувачката на енергија во голема мера е поттикнато од проширувањето на центрите за податоци и инвестициите на технолошките компании во вештачката интелигенција. Ова предизвика поширока дебата во САД и Европа за еколошките трошоци од развојот на вештачката интелигенција и како да се обезбеди енергија за овие инфраструктури без значително зголемување на емисиите на стакленички гасови.
Во случајот на „Амазон“, проектот во Тексас ја илустрира дилемата со која се соочуваат големите технолошки компании: побарувачката за нови можности за вештачка интелигенција брзо расте, додека целите за намалување на емисиите бараат сè поголемо поместување кон чисти извори на енергија.
