Студија на Универзитетот Џонс Хопкинс покажа дека временски ограничениот внес на оброци им помогнал на учесниците да ослабат, без да го намалат внесот на калории.
Временски ограниченото јадење значи дека сите оброци и ужини се консумираат во истиот период од осум до 10 часа секој ден, по што следат 14 часа без храна. Во ова истражување е користен прозорец од 10 часа, на пример од 8 часот наутро до 18 часот навечер, со постење во текот на ноќта.
Истражувачите сакале да утврдат дали придобивките од овој начин на исхрана доаѓаат само од помал внес на калории или и од самиот термин на оброкот. Затоа, во текот на 12 недели, учесниците добивале оброци со количина на калории прилагодена за одржување на почетната телесна тежина.
Во групата имало 19 возрасни лица со 10-часовен прозорец, додека 20 учесници го имале вообичаениот начин на исхрана распореден во текот на 16 часа. Учесниците биле од 18 до 69 години, а групата била претежно жени и црнкињи, 92 проценти секоја. Сите добиле прилагодена DASH диета, план кој нагласува ограничување на црвеното месо, масната храна, шеќерот и солта.
Средното губење на тежината во групата со пократок временски прозорец беше 2,7 проценти, речиси исто како и 2,5 проценти во групата со 16-часовен распоред.
Дејзи Дуан, доцент по медицина на Универзитетот Џонс Хопкинс и главен автор на студијата, изјави: „Видовме дека луѓето кои следеа временски ограничен распоред на исхрана од 10 часа изгубија тежина и позитивно ги променија своите навики во исхраната без ограничување на калориите“.
„Но, не идентификувавме никакви уникатни здравствени придобивки за целото тело поврзани со оваа стратегија за исхрана освен тоа“, додаде таа.
Анализите на хормоните на апетитот грелин и лептин, како и маркерите на воспаление како што се Ц-реактивниот протеин и кортизолот, покажаа споредливи резултати помеѓу двете групи.
Студијата е објавена во списанието „Обеситност“. Тимот планира да тестира дали временски ограниченото јадење може да помогне во одржувањето на губењето на тежината постигнато со други интервенции, вклучувајќи лекови познати како агонисти на GLP-1 рецепторот.
