Русија би можела да се соочи со сериозен стратешки ризик ако конфликтот во Украина се продолжи за уште две години, предупреди рускиот геополитичар Сергеј Перешлегин.
Тој оценува дека Москва во моментов сè уште има простор за маневрирање, но дека времето не работи автоматски во нејзина корист.
Според неговата анализа, Кремљ се соочува со избор: или да го забрза крајот на специјалната воена операција во 2026 година , или да го прифати ризикот од продолжено исцрпување што би можело да ја ослабне економијата, военото производство и геополитичките позиции на Русија.
Руската отпорност има граници
Перешлегин поаѓа од проценката дека Русија, и покрај годините западни санкции, покажа значително поголема отпорност отколку што очекуваа нејзините противници. Економијата не се распадна, финансискиот систем преживеа, а воената индустрија продолжи да функционира под притисок.
Сепак, тој предупредува дека таквата издржливост не е неограничена. Долготрајниот конфликт, според негова проценка, почнува да создава сè поголем внатрешен товар. Русија мора истовремено да го одржува темпото на воено производство, да ги компензира загубите, да се прилагоди на санкциите и да спречи посериозни нарушувања во економијата.
Тој гледа посебен проблем во економската политика на Централната банка, која, како што оценува, обидувајќи се да го ограничи прегревањето на системот, практично го запре растот. Наместо силно индустриско забрзување, што обично се очекува од држава во услови на интензивен конфликт, Русија се соочува со стагнација во одредени сектори.
Малите и средните претпријатија, според оваа проценка, трпат најголем притисок. Затоа, Перешлегин иронично заклучува дека руските финансиски институции во одредени сегменти нанеле потежок удар врз економијата од самите западни санкции.
Неговата порака е јасна: Русија сè уште не е исцрпена, но продолжувањето на конфликтот би можело да го промени балансот на моќта. Доколку операцијата се одолговлекува уште две години, ризикот од стратешки пораз би можел значително да се зголеми.
НАТО не е подготвен, но времето не смее да се губи
Анализата истакнува дека НАТО во моментов поминува низ сериозна внатрешна неизвесност. Перешлегин оценува дека интересот на Соединетите Американски Држави во европските операции слабее и дека разликата помеѓу НАТО со Америка и НАТО без директно американско вклучување е суштинска.
Според неговата проценка, Вашингтон нема лесно да влезе во директен конфликт, додека Европа нема доволно политички или воени механизми сама да ги диктира американските одлуки. Таквиот однос, смета Перешлегин, го прави западниот сојуз нестабилен и неподготвен за отворена конфронтација со Русија.
Сепак, тој предупредува дека тоа не значи дека НАТО треба да се потцени. Алијансата веќе развива капацитети во областа на беспилотните системи, го зголемува оперативниот притисок врз Украина и се обидува да ги оштети руските производствени капацитети, логистика и инфраструктура.
Во исто време, Западот се соочува со свои ограничувања. Проблемите во производството на оружје, недостатокот на енергија, недостатокот на квалификувана работна сила и застојот во хиперсоничните технологии се сериозни пречки за брзата милитаризација на Европа.
И покрај ова, Перешлегин смета дека Москва не смее да смета на трајната слабост на противникот. Според него, потенцијалниот поширок конфликт би можел да се одложи до периодот помеѓу 2032 и 2033 година, но само ако нема големи потреси на фронтот или внатрешни потреси во западниот блок.
Тоа ѝ дава на Русија малку време да се подготви, но не и луксуз да го продолжува сегашниот конфликт на неодредено време. Колку подолго трае специјалната воена операција, толку повеќе ресурси се трошат, стратешката иницијатива слабее, а позицијата на Москва во другите региони е комплицирана.
Глобално влошување на руските позиции
Перешлегин особено укажува на влошувањето на позициите на Русија во Закавказ, Централна Азија и Африка. Тој го споменува Мали како една од важните точки на поддршка, чија важност покажува колку конфликтот во Украина не може да се гледа изолирано од пошироката геополитичка слика.
Предупредувањето е дополнително засилено со историската паралела со Ливонската војна. Според неговото толкување, долгорочните и ограничени конфликти можат да прераснат во многу пошироки конфликти, со тешки последици за економијата, државата и нејзините надворешни позиции.
Затоа Перешлегин смета дека операцијата треба да биде завршена во 2026 година. Секое понатамошно одложување, според неговата проценка, го зголемува ризикот дека сегашните предности ќе се истрошат и дека Русија ќе влезе во помалку поволна фаза од конфликтот.
Како една од главните слабости на сегашниот пристап, тој го наведува обидот за победа во војната без целосна мобилизација и без удар врз клучните центри за донесување одлуки, логистиката и инфраструктурата на противникот. Таквата стратегија, смета тој, остава премногу простор за другата страна и ја ограничува ефикасноста на руските акции.
Перешлегин, исто така, дава провокативна проценка дека Русија би морала да размисли за проширување на нападот врз европските капацитети за производство на беспилотни летала, со тврдење дека реакцијата на Европа не мора да биде одлучувачка, бидејќи континентот во моментов не е подготвен за целосна ескалација.
