Родителството е тешко, а понекогаш и болно, но отпуштањето е дел од процесот во кој децата стануваат свои луѓе, а токму тоа го сака секој родител за нив.
Додека вие готвите вечера, вашите тинејџери играат Монопол на масата. Се смеат, се расправаат за правилата, а музика свири во позадина. Ги гледате со љубов и во еден, сосема обичен момент, ве прекинува сеќавање на нив како тригодишници, како се качуваат во вашиот скут и молат за уште една приказна за спиење. Тие бебиња ги нема.
Иако остануваат уште неколку години додека децата не го напуштат домот на своите родители и сè е всушност во ред, се појавува чувство кое чудно потсетува на тага. Тоа е феномен што може да се нарече „носталгична тага“ , а научниците потврдуваат дека таквото чувство е сосема природно , пишува Scary Mommy.
Дали е тоа навистина тага?
Одговорот е да. „ Дефинитивно би го нарекла тагување “, вели д-р Ема Баш, психолог специјализиран за мајчино здравје и родителство. Таа објаснува дека ова чувство понекогаш се гледа преку носталгија, но во професијата се нарекува и непризнаена тага. Проблемот со овој вид тагување е што обично не е препознаен од оние околу него и му недостасува поддршката што ги придружува другите форми на тагување.
Научниците го воведуваат и концептот на двосмислена загуба. „Двосмислена загуба се јавува кога тагувате по некој што е физички присутен, но ви недостига личноста што некогаш била “, објаснува терапевтот д-р Ширли Шани Бен Зви.
Клиничкиот психолог Кери Ан Дитнер го сумира ова: „Ништо лошо не се случило, всушност, можеби се случуваат добри работи и вашето дете прави точно она што треба да го прави, но нешто не е во ред“.
По што се разликува од носталгијата?
Носталгијата е пријатна копнеж по минатото. Од друга страна, очекуваната тага е чувство на загуба пред таа навистина да се случи. „Носталгичната тага е некаде помеѓу“, вели д-р Баш. Камини Вуд, консултант за родители и мајка на пет деца, ја опишува како тагување за „верзија на врска што повеќе не постои “ .
За разлика од носталгијата, ова чувство, заедно со топлите спомени, носи вистинско чувство на загуба . Родителот не само што ја предвидува идната загуба, туку постојано ги преживува малите транзиции што веќе се случиле и е свесен дека уште повеќе допрва доаѓаат.
Овие транзиции често се суптилни. „Последниот пат кога детето бара да биде носено. Последната приказна пред спиење. Првиот пат кога не сака да биде прошетано до училиште. Честопати дури и не сфаќаме дека нешто било „последен пат“ сè додека не го снема “, опишува Вуд.
Зошто не се зборува повеќе за ова?
Бидејќи воспитувањето деца е цел на родителството, општо е прифатено верувањето дека родителите треба да чувствуваат само среќа. „Често слушаме коментари како: „Тоа е добра работа“ или „Треба да им го посакувате тоа“, вели Дитнер. Таа истакнува дека и двете можат да бидат вистинити истовремено. „Можете да бидете неверојатно горди на нивниот развој, но и тажни затоа што ги пуштате да си одат.“
Оваа тишина доаѓа и однадвор и одвнатре, додава Бен Зви. Општеството очекува родителите да го слават овој момент и речиси да ги одбројуваат деновите додека нивните деца не си заминат. Во исто време, самите родители знаат дека ова е најдобриот можен исход и честопати не сакаат да го признаат тоа чувство дури ни себеси .
„Постои страв дека другите ќе ве осудат ако го кажете тоа на глас. Затоа повеќето луѓе молчат“, вели таа. Родителите можат да се чувствуваат виновни ако признаат дека независноста на нивните деца малку ги повредува, истакнува Вуд.
Кого го погодува најсилно?
Д-р Баш објаснува дека родителите кои доживеале претходни загуби или траума може да ја доживеат оваа тага поинтензивно . На ова влијае и степенот до кој родителскиот идентитет бил исклучиво поврзан со улогата на родител, забележува Дитнер. Сепак, според искуството на д-р Бен Цви, тоа е универзален феномен. „Искрено, сè уште не сум сретнала родител кој не бил длабоко погоден од ова“, вели таа.
Кога е чувството најсилно?
Чувствата на тага се чини дека се јавуваат во различно време кај секој родител. Д-р Баш забележува дека тие се засилуваат за време на важни пресвртници како што се поаѓањето на училиште, родендените или празниците, или моменти што го означуваат текот на времето . Бен Зви го забележува ова околу 16-годишна возраст, кога децата почнуваат да возат и да зборуваат за факултет, што ја намалува нивната зависност од нивните родители.
Дитнер го гледа ова најчесто за време на транзицијата кон колеџ, кога родителот навистина станува придружник, а не двигател, во животот на детето. Понекогаш активирањето не е голема пресвртница, туку едноставен момент. „Погледнувате низ кујната и одеднаш сфаќате дека нивното лице се променило. Или кога разговарате со нив, забележувате дека гледате кон нив“, вели Вуд.
Дали тоа чувство е корисно?
Колку и да звучи чудно, сепак е. „Секое чувство има цел “, вели д-р Баш. „Ова е сигнал и начин да се подигне свеста за еден од многуте неискажани делови од родителството, а тоа е отпуштањето на децата додека растат.“ За Вуд, таа болка е доказ за поврзаност. „Таа вели: „Ова ми беше важно. Овој пат ми беше важен. Оваа личност ми е важна.“
Бен Зви го нарекува тоа мотивација што нè тера да изградиме однос каков што сакаме да имаме со нашите деца кога ќе пораснат. Тој предлага да ја прифатиме тагата, а потоа да ја свртиме кон иднината. Поентата не е да ја потиснеме тагата. „Почувствувајте ја и не брзајте со процесот. И тагата има свое место на масата“, вели Дитнер.
Вуд, исто така, ја истакнува најважната причина зошто треба да му дадеме простор на тоа чувство: „За да не бараме од нашите деца да останат мали само за да се заштитиме од таа болка.“ Родителството е тешко, а понекогаш и болно. Но, пуштањето е дел од процесот во кој децата стануваат свои луѓе , и токму тоа го сака секој родител за нив.
