Хрватската писателка и колумнистка Ведрана Рудан повторно ја шокираше јавноста со искрен поглед на нејзината борба со сериозна болест, отворено зборувајќи за предизвиците на лекувањето, менталната исцрпеност и секојдневниот живот со ракот.
Позната по тоа што ги искажува своите ставови без разубавување, Рудан во својот последен текст опиша колку е исцрпувачка борбата против болеста, но и колку е тешко за неа да ги исполни очекувањата на другите секогаш да биде позитивна.
„Не сакам да одам по цвеќиња, сакам да бидам под нив“, напиша Рудан, реченица што предизвика бројни реакции кај нејзините читатели.
Зборувајќи за нејзиното искуство со лекувањето, таа истакна дека луѓето честопати се плашат не само од ракот, туку и од сè што доаѓа со него.
„Луѓето не се плашат од смртта. Луѓето се плашат од патот до смртта“, изјави таа, опишувајќи ја сериозноста на терапиите и последиците што ги оставаат врз телото.
Рудан призна дека е уморна од болеста и дека повеќе нема сила да ги слуша советите за алтернативни методи на лекување што познаниците и пријателите ѝ ги нудат секојдневно.
„Сита ми е од ракот. Сита ми е од животот. Сита ми е од лагите“, рече таа во нејзиниот препознатлив, директен стил.
Таа особено се осврна на бројните предлози од луѓе кои веруваат дека постојат едноставни решенија за сериозни болести.
„Секој ден некој има рецепт за тоа како да се оздрави. Чудотворен чај, посебна диета, таен лек. Да имаше чудо, немаше да бидам таму каде што сум“, напиша таа.
Нејзините зборови привлекоа големо внимание на социјалните мрежи, каде бројни следбеници ја поддржаа и ѝ се заблагодарија за искреноста со која зборува за теми кои честопати се молчат.
Рудан долго време јавно зборува за своето здравје, одбивајќи да ја романтизира болеста или да создаде лажна слика за оптимизам.
„Не сакам да бидам инспирација. Сакам да бидам искрена“, е една од пораките што ги користеше за да го сумира својот однос со болеста и реакциите на јавноста.
Нејзината најнова исповед уште еднаш отвори дискусија за тоа колку е важно да се зборува за вистинското искуство на онколошките пациенти, без разубавување и наметнати очекувања дека секоја тешка животна приказна мора да заврши со оптимистичка порака.
