Некои луѓе се толку навикнати да се потпираат само на себе што им е тешко да побараат помош, дури и кога навистина им е потребна.
Таквата прекумерна независност понекогаш има корени во детството . Одредени искуства за време на растењето можат да нè научат дека не можеме да се потпираме на другите и дека мора сами да ги решаваме сите проблеми, пишува Your Tango.
Тие мораа да пораснат пребрзо.
Децата кои морале прерано да ги преземат одговорностите на возрасните, честопати имаат чувство дека мораат сè да прават сами . Тоа е феномен познат како родителство, кога детето ја презема улогата на родител . На пример, родителот му се доверува за брачните проблеми, очекува емоционална поддршка од него или му остава премногу одговорност за помладите браќа и сестри. Таквите деца може да пораснат верувајќи дека секогаш мора да се потпираат исклучиво на себе.
Нивните чувства не беа важни
Децата чии емоции биле игнорирани или минимизирани од нивните родители може да научат да го кријат она што го чувствуваат . Ако биле критикувани за плачење или им се кажувало дека претеруваат, би можеле да добијат впечаток дека нивните емоции не се важни . Во зрелоста, ова може да им го отежни отворањето кон другите, покажувањето ранливост или барањето поддршка.
Од нив се очекуваше совршенство
Растењето под постојан притисок да се биде најдобар во сè може да создаде страв од грешки и неуспех . Децата кои веруваат дека секогаш мора да ги исполнат високите очекувања може да почнат да го гледаат барањето помош како знак на слабост или некомпетентност. Наместо да признаат дека не можат да направат нешто сами, тие ќе продолжат да се мачат .
Никој не им помогна
Ако детето не можело да смета на помошта од своите родители или други блиски луѓе додека растело, може да заклучи дека нема смисла да очекува ништо од другите. Со текот на времето, тоа се навикнува да решава сè само, а таквото однесување може да се пренесе и во подоцнежните години . Барањето помош тогаш може да изгледа необично или дури и срамно.
Тие беа постојано критикувани
Децата кои често слушаат критики, дури и за најмалите грешки, можат да развијат чувство дека ништо што прават не е доволно добро . Доколку нивните обиди редовно се среќаваат со негативни реакции, би можеле да научат дека е побезбедно да не бараат ничие мислење или помош. Во зрелоста, поради ова, тие можат да избегнуваат ситуации во кои би морале да признаат дека не знаат нешто .
Тие пораснале со непредвидливи родители
Кога родителите се грижливи и достапни еден ден, а ладни и незаинтересирани следниот ден, детето никогаш не знае дали може да смета на нив . Таквата непредвидливост може да создаде чувство на несигурност и да го охрабри детето да се потпира само на себе. Подоцна, може да му биде тешко да верува дека другите ќе бидат тука за него кога ќе му бидат потребни.
