Американската војска повнимателно ја следи орбитата, бидејќи Русија, според западните проценки, развива системи кои не треба да соборуваат сателит за да нанесат сериозна штета – доволно е да го следат, да го заслепат, да го нарушат или да го исклучат од употреба во вистинскиот момент.
Во центарот на таа загриженост е руската програма „Левелир“, која се поврзува со инспекторски сателити, маневрирачки орбитатори и таканаречени системи „Матрјошка“, за кои западните аналитичари велат дека можат да носат помали објекти скриени во главниот сателит.
За Пентагон, проблемот е јасен: Америка е длабоко поврзана со сателитите воено, разузнавачки и комуникациски поглед. Доколку, во голем конфликт, дел од таа мрежа биде нарушен или онеспособен, последиците веднаш би се виделе на терен – од извидување и водење на ракети , до комуникација на единиците и следење на спротивставените сили.
Русија бара слабост во американската сателитска мрежа
Русија нема сателитска инфраструктура со американска големина, ниту пак може нумерички да го следи Вашингтон во орбитата. Токму затоа, според воените набљудувачи, Москва развива поинаков пристап: не се обидува да има повеќе уреди, туку да најде начин да ги загрози најважните американски.
Во таа слика се вклопуваат различни средства. Се споменуваат ракетите од системот „Контакт“, кои би можеле да ги носат пресретнувачи на голема надморска височина МиГ-31, потоа С-500 „Прометеј“ , за кој се тврди дека може да таргетира цели во вселената, вклучувајќи балистички ракети и сателити.
Исто така, постојат ласерски системи како „Задира“, како и средства за радиоелектронско војување, кои не мора физички да го уништат сателитот. Доволно е да се наруши неговата електроника, да се заслепат неговите сензори или да се прекине неговата комуникација.
Сепак, најголема нервоза предизвикуваат орбиталните системи. Сателитите-инспектори можат да ја променат својата патека, да се приближат до други уреди, да ги набљудуваат од блиску, а во теорија и да се мешаат во нивната работа. Поради ова, американските воени аналитичари не ги гледаат само како научни или технички уреди, туку како можно оружје за идна војна во вселената.
„Матрјошка“ во орбитата
Руските сателити, кои западните извори ги опишуваат како „матрјошки“, имаат посебно место во тие проценки. Идејата е едноставна, но многу непријатна за противникот: голем сателит може да скрие помал објект во себе, кој подоцна се пушта во орбитата.
Таквиот објект не мора веднаш да направи ништо. Може да чека, да ја промени позицијата, да се приближи до друг сателит или да остане како алатка за притисок во случај на криза. Токму овој концепт е поврзан со проектот „Нивелир“.
Според воени вселенски извори, Русија спроведува вакви експерименти од 2013 година. Со текот на годините, одредени руски сателити извршиле маневри што го привлекле вниманието на меѓународните набљудувачи, бидејќи не изгледале како рутинско орбитално одржување.
Еден од најчувствителните случаи се случи во мај 2025 година, кога, според западните набљудувачи, руски сателит беше поставен на траекторија речиси идентична со американскиот извидувачки сателит NRO 338 KEYHOLE.
Овој американски уред спаѓа во највредните системи за орбитално извидување, бидејќи може да снима слики со многу висока резолуција. Со други зборови, не е обичен сателит, туку едно од очите на американската разузнавачка структура.
Според истите тврдења, рускиот сателит го следи без директно да се приближи, но и без да ја напушти слична орбита. Исто така, се наведува дека уште три руски уреди спроведуваат слични активности против други американски извидувачки системи.
Инцидентот од 2020 година отвори старо прашање
Американското внимание беше особено привлечено од еден настан во 2020 година, кога руски уред, според западните набљудувачи, исфрли објект со голема брзина во орбитата.
Подоцна, и други руски сателити ја демонстрираа способноста за отворање и ослободување на скриени објекти со непозната намена. Некои го направија тоа брзо по лансирањето, а некои дури по долго време, што дополнително го зајакнува сомневањето дека станува збор за системи кои можат да чекаат вистински момент за да се активираат.
Затоа некои американски воени експерти веруваат дека Москва развива орбитални средства што би можеле да се користат против клучните американски сателити во сериозен конфликт.
Не би морало да биде спектакуларен напад со експлозија во вселената. Многу поопасно сценарио би било тивко онеспособување: блокирање на сензорите, расипување на уредот, прекинување на врската или создавање опасност во непосредна близина на сателитот.
