Тој беше ѕвезда на југословенската кошарка, член на првиот тим на познатата Југопластика од Сплит, човек чии пробиви, асистенции и енергија на теренот ја воодушевуваа публиката. Денес, Михајло Мановиќ Црвац, 77-годишен маж, собира пластични шишиња низ Сплит, обидувајќи се да преживее, но сепак верува со искра надеж во очите дека животот сè уште може да му го сврти животот. Неговата кинематографска
животна приказна за врвовите на спортската слава, неправдата, личните трагедии и упорноста во моментите кога многумина од нас се откажуваат – живот што го научи дека дури и по падот може да има достоинство и дека надежта никогаш не смее да се изгуби.
„Собирам шишиња во контејнери низ Сплит. Тука има одредена симболика – бев жолт, тоа беше бојата на дресот на Југопластика, а контејнерите се исто така жолти. По сите одлични резултати, ме забораваат. Знам дека луѓето забораваат, понекогаш повеќе, понекогаш помалку, но јас сум склонен да бидам заборавен“, изјави легендарниот кошаркар Михајло Мановиќ за „Моцарт спорт“ пред неколку години.
Оставен на улица поради неправда
Тој се бори со ветерници веќе три децении.
„30 години барам правда, која дури ни не е на повидок. Имав деловен простор во центарот на Сплит. Го вложив целиот мој капитал во тоа, тие ми го зедоа. Луѓето што ме избркаа тогаш не сакаат да ги чујат моите зборови ни денес, а црвениот тепих им е распослан на моите поранешни пријатели кога ќе дојдат тука“, рече со љубов поранешниот кошаркар.
Тој беше припадник на познатата генерација која ја напиша историјата на познатата Југопластика.
„Во седумдесеттите години од минатиот век, Драги Ивковиќ Твиги, Мирољуб Дамњановиќ Дуги и јас, меѓу другите, игравме за јуниорите на белградски Раднички. Тројцата се преселивме од јуниорите во првиот тим на Раднички. Како шеснаесетгодишник, откако играв во сениорскиот тим на Раднички, се преселив во Сплит, кој стана Југопластика на 13 јануари 1968 година. Ја побарав кошаркарската среќа во Сплит. Југопластика имаше одлични играчи. Игравме во финалето на Купот со Задар (во 1971 година), го освоивме финалето на Купот во Израел и игравме во финалето на Купот во 1977 година, кога Југопластика го освои Купот и Купот на Радивоје во 1977 година.“
Брак кој не траеше
Во меѓувреме, тој се оженил во 1971 година.
„Шест години подоцна, добив син кого го крстив по татко ми Јован. Вториот, во договор со мојата поранешна сопруга (двајцата сега се починати), требаше да го носи името на нејзиниот татко, Роко. Но, се разведовме пред да добиеме друго дете. Подоцна го добив старателството над мојот син“, рече Мановиќ пред неколку години.
Со спортскиот пад на Мановиќ, започнува и неговиот општ пад во животот.
„Практично бев исфрлен од тимот без никакво вистинско објаснување. Се посветив на одгледувањето на мојот син. Работев како возач во градежна компанија. Па, наместо да работам како еден од тренерите на Југопластика, станав возач… Имав закупни права во Бачвице. Во 1980 година добив понуда да ги преземам јуниорите на Југопластика. Убав камбек, тимот стигна до шампионатот на Сплит, потоа Далмација, Хрватска, а потоа и цела Југославија. Во првиот тим влегоа Собин, Перасовиќ, Стегиќ, Камби, Барчот, Периќ…“
Поради војната, тој се вратил во Белград и ја доживеал најголемата трагедија
Започнаа ужасите на војната, уништувањето на земјата во тоа време. Мораше да избега во Белград со семејството, и таму неговиот син Јован почна да игра кошарка за него. Играше на позицијата плејмејкер, започна во Белград, а најмногу се истакна во Хрватска и Португалија. На Пиринеите играше за Оваренсе и Португал Телеком, во Хрватска за Алкар и Сплит, но и за Дижон, Македонијакос и Приштина. Тој штотуку ја заврши сезоната во Приштина, дојде во Белград и беше убиен по грешка!
„Кога започна војната, со мојот син Јован отидовме да живееме кај мајка ми во Белград. Повторно се снајдов, во 1994 година станав тренер на првиот тим на БАСК, потоа спортски директор. Примав плата, живеев, мојот син порасна и некако сè повторно се вклопи. Сепак, мојот живот беше фундаментално променет од трагедија. Мојот син беше убиен во 2007 година, кога беше на прагот од триесет години, а јас имав 58 години.“
Во 2007 година, Јован Мановиќ беше убиен во кафулето „Зодијак“ по грешка, бидејќи во конфронтацијата меѓу две криминални групи на 9 мај, тие мислеле дека е пријател на Андрија Драпшковиќ. Изнајмениот убиец Миланко Ивановиќ (21) од Чајетина беше осуден заедно со Бојан Бачковиќ од Ужице на вкупно 40 години затвор. Во таа прилика, Мирко Николиќ, познат и како Црногорац, беше застрелан, но преживеа.
Тој се бореше и со ракот.
Тој се борел и со рак, а лекарите му рекле дека тоа е медицински феномен.
„Се разболев сериозно, оперирав рак на бубрег, жолчно кесе и дванаесетпалечно црево, речиси умрев од сепса . Потоа докторот во Белград ми рече дека сум медицински феномен. Се пензионирав, мајка ми почина, сестра ми исто така. Останав сам, без ништо и донесов одлука да се вратам во Сплит. Се пензионирав, мајка ми почина, станот во Белград ѝ припадна на сестра ми, која исто така почина, а нејзините деца го продадоа. Останав без ништо. Единствениот недвижен имот во Белград е гробот на мојот син, кој го посетувам двапати годишно, бидејќи автобуска карта од 80 евра е прескапа за некој што има пензија од 100 евра. Бездомник сум, но сум среќен човек. Собирам пластични шишиња, имам што да јадам и успевам да најдам место за живеење“, заклучи Михајло Мановиќ, кој не ја изгуби надежта дека неговиот живот ќе се промени.
